1 Kings 17— 2006

¹И пророкот Илија, тишбеец од галаадските жители, му рече на Ахав: „Се колнам во живиот Господ, Бог Израелов, пред Кого стојам! Во овие години нема да има ниту роса, ниту дожд, освен според мојот збор.“

²И потоа словото Господово дојде до Илија и му рече:

³„Тргни се оттука, сврти се кон исток и сокриј се кај потокот Керит, кој е спроти Јордан;

⁴од тој поток ќе пиеш, а на гавраните сум им заповедал да те хранат таму.“

⁵И тој замина и постапи според сло­вото Господово; отиде и остана кај по­токот Керит, кој е спроти Јордан.

⁶И гавраните му носеа леб и месо на­утро, леб и месо навечер; а пиеше од потокот.

⁷По извесно време потокот пресуши, бидејќи немаше дожд по целата земја.

⁸Тогаш Господ му рече:

⁹„Стани, оди во Сарепта кај Сидон и остани таму. Јас ѝ заповедав таму на една жена вдовица да те храни.“

¹⁰И стана тој, па отиде во Сарепта. Кога дојде кај градските порти, ете, таму една вдовица жена собира дрва. Тој ѝ се обрати и ѝ рече: „Донеси ми малку вода во сад да пијам!“

¹¹Таа отиде за да земе, а тој повика по неа и рече: „Донеси ми в раце и парче леб!“

¹²Таа му одговори: „Ти се колнам во живиот Господ, нема ништо печено, туку имам само грст брашно во ноќвите и малку масло во масларникот; и, ете, јас ќе соберам две — три дрвца, ќе отидам и ќе го приготвам тоа за себе и за синот свој; ќе го изедеме тоа и ќе умреме.“

¹³А Илија ѝ рече: „Не плаши се; оди и направи го она што го рече; но најнапред направи од тоа мала пресна пит­ка за мене и донеси ми; а за себе и за синот свој ќе направиш после;

¹⁴зашто вака вели Господ, Бог Израе­лов: ‚брашното во ноќвите нема да сврши, и маслото во масларникот, нема да се намали до оној ден, во кој Господ ќе даде дожд на земјата.‘“

¹⁵Таа отиде и направи така, како што ѝ рече Илија и таа се хранеше, и тој и синот нејзин извесно време.

¹⁶Брашното во ноќвите не се свршу­ваше, и маслото во масларникот не се намалуваше, според словото на Господ што Тој го изрече преку Илија.

¹⁷Потоа се разболе синот на таа же­на, на домаќинката, и болеста негова беше толку силна што не можеше да дише.

¹⁸Тогаш таа му рече на Илија: „Што имаш ти со мене, човеку Божји? Си дошол да ми ги наспомниш моите гре­вови и да го умреш синот мој.“

¹⁹А тој ѝ одговори: „Дај ми го синот твој.“ И го зеде од рацете нејзини, го однесе во горната соба, каде што жи­вееше и го положи на леглото свое;

²⁰па повика кон Господ и рече: „Господи, Боже мој! Зар Ти на вдовицата, кај која живеам, ќе ѝ направиш зло, погубувајќи ѝ го синот нејзин?“

²¹И откако се спружи трипати над момчето, извика кон Господ и рече: „Господи, Боже мој! Нека се врати душата на ова момче во него!“

²²И Господ го слушна гласот на Или­ја, му ја врати душата на момчето во него, и тоа оживе.

²³Илија го зеде момчето, го симна од горната соба во домот, ѝ го предаде на мајка му и рече: „Еве, син ти е жив!“

²⁴Тогаш жената му рече на Илија: „Сега навистина дознав дека ти си Божји човек, и дека словото Господово во твојата уста е вистинско.“