1Кога викам, чуј ме, Боже, правдо моја! Во маката моја дај ми простор. Помилуј ме и услиши ја молитвата моја.
2Синовите човечки, до кога ќе бидете со тврдо срце; до кога ќе сакате суета и ќе барате лага?
3Знајте дека Господ го запазил Својот светија; Господ слуша кога викам кон Него.
4Не грешете, гневејќи се; размислете во срцата свои и на постелите свои, и смирете се.
5Принесете жртва за правда и надевајте се на Господа.
6Мнозина велат: кој ќе ни покаже што е добро? Покажи ни ја светлината на лицето Свое, Господи!
7А мене Ти си ми го исполнил срцето со радост поголема отколку кога ќе се роди во изобилие пченица и вино.
8Затоа мирно легнувам и спијам; оти Ти, Господи, си ми влил надеж да живеам без опасност.