1Кога слушна Санавалат, Товија и Гисам, Арабјанинот и другите наши непријатели, дека јас го изѕидав ѕидот, и повреда на него не остана – до тоа време, меѓутоа, не бев поставил уште врати на портите, –
2тогаш Санавалат и Гисам испратија да ми кажат: »Дојди, и ќе се сретнеме во едно од селата во рамината Оно!« Тие кроеја да ми направат лошо.
3Но јас испратив пратеници да им кажат: »Зафатен сум со голема работа, не можам да слезам; работата ќе запре, ако ја оставам и слезам при вас.«
4Четирипати испраќаа при мене сѐ со таква покана и јас им одговарав исто.
5Тогаш Санавалат го испрати по мене, за петти пат, слугата свој со отворено писмо во раката своја.
6Во него беше напишано: »Глас се разнесува меѓу народите, и Гисам вели, дека божем ти и Јудејците сте намислиле да се отцепите, и поради што и го ѕидаш ѕидот и сакаш да им бидеш цар, така се зборува;
7си поставил и пророци да разгласуваат за тебе во Ерусалим и да говорат: ‚цар јудејски!‘ А таквите зборови ќе дојдат до царот. Затоа дојди, и ќе се посоветуваме заедно.«
8Но јас испратив да му кажат: »Ништо такво немало, за што зборуваш; сам си го измислил со својот ум.«
9А тие сите нѐ плашеа, велејќи: »Ќе им капнат рацете од таа работа, и таа нема да се заврши.« Но јас уште повеќе си ги зацврстив рацете свои.
10Отидов во куќата на Семеја, син на Делаја, син Метавеилев, и тој се затвори и рече: »Да појдеме во Божјиот дом, внатре во храмот, и да ја заклучиме потоа вратата на храмот, зашто ќе дојдат да те убијат ноќе.«
11Но јас одговорив: »Бива ли да бега човек како мене? Бива ли така како мене да влезе во храмот, за да остане жив! Не одам.«
12Јас знаев, дека не го беше испратил Бог, – иако ми говореше пророчки, – туку дека Товија и Санавалат го беа поткупиле.
13Тој беше поткупен, за да ме упраши, да постапам така и да згрешам, та да имаат за мене лошо мислење и да ме казнат за тоа со прекори.
14Помни ги, Боже мој, Товија и Санавалата според тие нивни дела, а исто така и пророчицата Ноадија и другите пророци, што сакаа да ме уплашат?
15Ѕидот беше завршен во дваесет и петтиот ден од месецот Елум, за педесет и два дена.
16Кога слушнаа за тоа сите наши непријатели, и ги видоа тоа сите околни народи, многу се обескуражија и дознаа дека таа работа и извршена од нашиот Бог.
17Освен тоа, во тие дни повидните Јудејци, пишуваа писма и ги испраќаа до Товија, а Товиевите писма одеа при нив,
18зашто мнозина во Јудеја беа во клетвен сојуз со него, оти тој му беше зет на Сехенија, син Ираев, а синот негов Јонатан беше женет за ќерката на Месулама, син Варахиев.
19Тие говореа пред мене дури и за неговата добрина, а моите зборови му се пренесуваа нему. Товија ми испраќаше писма, за да ме уплаши.