1Испраќајте јагниња за владетелот на земјата, испраќајте од Села во пустињата кон планината на ќерката Сионова;
2зашто ќерките на Моав при Арнонските бродови ќе бидат слични на птица скитница, исфрлена од гнездото.
3»Свикај совет, донеси решение; засенчи нѐ со сенката своја среде пладне како ноќе, прикриј ги истераните, не ги предавај скитниците.
4Нека поживеат кај тебе моите истерани Моавци; биди им закрила од грабачи: зашто угнетувачот – нема да го пуштам; грабежот ќе престане, потисниците ќе исчезнат од земјата.
5И престолот ќе се утврди со милост, и на него ќе седне со верност, во Давидовиот шатор, судија, кој бара правда и се стреми кон правосудие.«
6»Сме слушале за Господа на Моав, прекумерна гордост, за неговата надуеност и високомерност и за неговото беснеење: неискрен е зборот негов.«
7Затоа Моав ќе заплаче за Моав, – сите ќе плачат: ридиштата за тврдините за Кирхарешет: тие се наполно разурнати.
8Есевонските полиња се исушија, како и севаимското лозје; големците на народите ги истребија најдобрите лозја, кои достигнаа до Јазер, се простираа по пустињата; ластарите се ширеа, преминуваа од онаа страна на морето.
9Поради тоа јас ќе плачам за лозјата севаимски со плачот на Јазера, ќе ги облевам со солзите свои, Есевоне, и Елеало; зашто по твојот гроздобер и по твојата жетва нема повеќе шумна радост.
10Исчезна од плодоносната земја радоста и веселбата, по лозјата не пеат ниту се радуваат; лозарот не гмечи грозје во садови: Јас ги прекратив веселбите.
11Затоа мојата внатрешност стенка по Моав како гусле, а срцето мое за Кирхарешет.
12Но и да се јави Моав и до умор да оди по идолските светилишта, и да дојде при светилиштето свое, да се моли, пак ништо нема да му помогне.
13Тоа е словото, кое Господ одамна го беше искажал за Моава.
14А сега вака вели Господ: »По три години, сметајќи наемнички години, величието на Моав ќе биде понизено со сето големо множество негово, а остатокот ќе биде многу мал и незначаен.«