1Што се однесува, пак, до месото клано за идоли, мислам дека сите имаме разум. Умот возгордува, а љубовта изградува.
2Ако некој мисли дека нешто знае, тој уште ништо не узнал, како што треба да знае.
3Ако, пак, некој Го сака Бога, Бог него го знае.
4А по однос јадењето на идолски жртви, знаеме дека идолот не е ништо на светов и дека друг Бог нема, освен Единиот.
5Зашто, иако само по име има богови, било на небото, било на земјата, како што има многу богови и многу господиновци,
6сепак ние имаме само еден Бог Отец, од Кого е сѐ, и ние сме во Него, и еден Господ Исус Христос, преку Кого е сѐ и ние сме преку него.
7Но, во секого нема знаење: некои според досегашното знаење за идолите јадат жртви идолски како такви, а совеста нивна, бидејќи немоќна, им се осквернува.
8Храната не нѐ приближува кон Бога, оти ниту што добиваме, ако јадеме, ниту нешто губиме, ако не јадеме.
9Но пазете се, пак, таа ваша слобода да не стане некако соблазан за слабите.
10Зашто ако некој те види тебе, што знаеш, како седиш на трпеза во идолопоклонички храм, нема ли неговата совест, бидејќи слаба, да се одлучи, та и тој да јаде идолски жртви?
11И при твоето знаење ќе загине немоќниот браат, за кого умрел Христос.
12И така, грешејќи против браќата и ранувајќи ја нивната слаба совест, вие грешите против Христа.
13Затоа, штом храната го соблазнува мојот брат, тогаш нема никогаш да јадам месо, за да не го соблазнувам својот брат.