1In finem, Pro populo, qui a Sanctis longe factus est, David in tituli inscriptionem, cum tenuerunt eum Allophyli in Geth.
2Miserere mei Deus, quoniam conculcavit me homo: tota die impugnans tribulavit me.
3Conculcaverunt me inimici mei tota die: quoniam multi bellantes adversum me.
4Ab altitudine diei timebo: ego vero in te sperabo.
5In Deo laudabo sermones meos, in Deo speravi: non timebo quid faciat mihi caro.
6Tota die verba mea execrabantur: adversum me omnes cogitationes eorum, in malum.
7Inhabitabunt et abscondent: ipsi calcaneum meum observabunt. Sicut sustinuerunt animam meam,
8pro nihilo salvos facies illos: in ira populos confringes.
9Deus, vitam meam annunciavi tibi: posuisti lacrymas meas in conspectu tuo, Sicut et in promissione tua:
10tunc convertentur inimici mei retrorsum: In quacumque die invocavero te: ecce cognovi quoniam Deus meus es.
11In Deo laudabo verbum, in Domino laudabo sermonem: in Deo speravi, non timebo quid faciat mihi homo.
12In me sunt Deus vota tua, quæ reddam, laudationes tibi.
13Quoniam eripuisti animam meam de morte, et pedes meos de lapsu: ut placeam coram Deo in lumine viventium.