1Այն օրը Տէրը իր ամրակուռ, մեծ ու զօրաւոր սուրովը Պիտի պատժէ Լեւիաթանը, փախչող օձը, Այսինքն այն Լեւիաթանը՝ գալարուող օձը Ու ծովուն մէջ եղող վիշապը պիտի մեռցնէ։
2«Այն օրը գինիի այգիին վրայ երգեցէք.
3Ես՝ Տէրս՝ կը պահեմ զանիկա, Ամէն վայրկեան պիտի ոռոգեմ զանիկա, Գիշեր ու ցորեկ անոր պահպանութիւն պիտի ընեմ, Որպէս զի չըլլայ թէ մարդ մը անոր վնասէ։
4Ես բարկութիւն չունիմ. Երանի՜ թէ ցախերն ու փուշերը ինծի դէմ պատերազմէին։ Ես անոնց վրայ պիտի քալէի Ու զանոնք մէկէն պիտի այրէի։
5Եթէ ոչ՝ թող իմ զօրութեանս ապաւինին, Թող ինծի հետ խաղաղութիւն ընեն. Թող ինծի հետ խաղաղութիւն ընեն»։
6Ապագային Յակոբ պիտի արմատանայ, Իսրայէլ պիտի ծաղկի ու պիտի ընձիւղի Եւ պտուղով աշխարհի երեսը պիտի լեցնեն։
7Միթէ զանիկա զարնողին հարուածի՞ն պէս զարկաւ զանիկա, Կամ անկէ սպաննուածներուն սպաննութեա՞ն պէս սպանուեցաւ։
8Չափաւորութեամբ վիճեցար անոր հետ, Երբ զանիկա ղրկեցիր, Թէեւ արեւելեան հովին օրը սասատիկ հովով տարիր։
9Ուստի ասով քաւութիւն պիտի ըլլայ Յակոբին անօրէնութեանը։ Բոլոր դիտաւորութիւնը այս է, որ անոր մեղքը վերցնէ, Երբ զոհարաններուն բոլոր քարերը կիրի փշրուած քարերու պէս ընէ, Աստարովթի կուռքերն ու արեգակին արձանները, ա՛լ պիտի չկանգնին։
10Քանզի պարսպապատ քաղաքը՝ ամայի Ու շէն տեղը անապատի պէս պիտի թողուի ու մոռցուի։ Զուարակը հո՛ն պիտի արածի ու հո՛ն պիտի պառկի Ու անոր ճիւղերը պիտի հատցնէ։
11Անոր ոստերը չորնալով պիտի կոտրին, Կիները պիտի գան ու զանոնք պիտի բռնկեցնեն։ Անիկա իմաստուն ժողովուրդ չէ, Ուստի զանիկա ստեղծողը անոր վրայ պիտի չգթայ Ու զանիկա կազմողը անոր պիտի չողորմի։
12Այն օրը, Տէրը Գետին յորձանքէն մինչեւ Եգիպտոսի հեղեղատը պիտի թօթուէ։ Դո՛ւք, ո՛վ Իսրայէլի որդիներ, Մէկիկ մէկիկ պիտի հաւաքուիք։
13Այն օրը մեծ փողը պիտի հնչեցնեն Եւ Ասորեստանի երկրին մէջ թափառական եղողները Ու Եգիպտոսի երկրին մէջ աքսորուածները պիտի գան Ու Երուսաղէմ սուրբ լերանը վրայ Տէրոջը երկրպագութիւն պիտի ընեն։