1Երբ Դաւիթ իր տանը մէջ բնակեցաւ, Նաթան մարգարէն ըսաւ. «Ահա ես եղեւնափայտէ շինուած տան մէջ կը բնակիմ, բայց Տէրոջը ուխտին տապանակը վրանի տակ է»։
2Նաթան Դաւիթին ըսաւ. «Բոլոր սրտիդ մէջ եղածը ըրէ, քանզի Աստուած քեզի հետ է»։
3Բայց գիշերը Աստուծոյ խօսքը Նաթանին եղաւ՝ ըսելով.
4«Գնա՛ իմ ծառայիս Դաւիթին ըսէ. ‘Տէրը այսպէս կ’ըսէ. Իմ բնակելու տունս դուն պիտի չշինես.
5Քանզի Իսրայէլը Եգիպտոսէն հանած օրէս մինչեւ այսօր տան մէջ չբնակեցայ, հապա վրանէ վրան ու խորանէ խորան պտըտեցայ։
6Բոլոր Իսրայէլին հետ որչափ տեղ որ պտըտեցայ, միթէ բան մը խօսեցա՞յ Իսրայէլին դատաւորներէն մէկուն հետ, որոնց իմ ժողովուրդս հովուելու հրաման տուեր էի ու ըսի՞ թէ՝ ‘Ինչո՞ւ համար ինծի եղեւնափայտէ տուն մը չէք շինէր’։
7Եւ հիմա, իմ ծառայիս Դաւիթին այսպէս ըսէ. «Զօրքերու Տէրը այսպէս կ’ըսէ. ‘Ես քեզ փարախէն, ոչխարներուն ետեւէն առի, որպէս զի իմ Իսրայէլ ժողովորդիս առաջնորդ ըլլաս
8Եւ ուր որ կ’երթայիր՝ քեզ հետ էի եւ քու առջեւէդ բոլոր թշնամիներդ կոտորեցի ու քու անունդ երկրի վրայ եղող մեծերուն անուանը պէս ըրի։
9Իմ ժողովուրդիս Իսրայէլին ալ տեղ մը պիտի որոշեմ ու զանիկա պիտի տնկեմ ու իր տեղը պիտի բնակի եւ ա՛լ պիտի չշարժի եւ անիրաւութեան որդիները առաջուան պէս անգամ մըն ալ պիտի չնեղեն զանիկա։
10Ինչպէս իմ ժողովուրդիս Իսրայէլի վրայ դատաւորներ դրած օրէս ի վեր եղաւ ու քու ամէն թշնամիներդ պիտի նուաճեմ ու քեզի կ’իմացնեմ թէ Տէրը քեզի տուն պիտի շինէ։
11Ու երբ քու օրերդ լեցուին եւ քու հայրերուդ խառնուիս, քեզմէ ետքը քու սերունդդ, քու որդիներէդ մէկը, պիտի բարձրացնեմ ու անոր թագաւորութիւնը պիտի հաստատեմ։
12Անիկա ինծի տուն պիտի շինէ ու անոր աթոռը յաւիտեան պիտի հաստատեմ.
13Ես անոր հայր պիտի ըլլամ ու անիկա ինծի որդի պիտի ըլլայ ու իմ ողորմութիւնս անկէ պիտի չվերցնեմ, ինչպէս քեզմէ առաջ եղողէն վերցուցի։
14Զանիկա յաւիտեան իմ տանս մէջ ու իմ թագաւորութեանս մէջ պիտի հաստատեմ ու անոր աթոռը յաւիտեան հաստատ պիտի ըլլայ’»։
15Նաթան այս բոլոր խօսքերն ու այս բոլոր տեսիլքը Դաւիթին յայտնեց։
16Դաւիթ թագաւորը գնաց՝ Տէրոջը առջեւ նստաւ ու ըսաւ. «Ո՛վ Տէր Աստուած, ես ո՞վ եմ ու իմ տունս ի՞նչ է, որ զիս մինչեւ հոս բերիր։
17Սակայն ասիկա քու աչքերուդ պզտիկ երեւցաւ, ո՛վ Աստուած ու քու ծառայիդ տանը վրայով հեռաւոր ժամանակի համար խօսեցար ու ինծի, ո՛վ Տէր, Աստուած, բարձր աստիճանի մարդու պէս նայեցար
18Ծառայիդ տրուած փառքին համար՝ Դաւիթ աւելի ի՞նչ կրնայ խօսիլ։ Դուն քու ծառադ կը ճանչնաս։
19Ո՛վ Տէր, քու ծառայիդ սիրոյն համար ու քու սրտիդ ուզածին պէս այս բոլոր մեծ բաները ըրիր, որպէս զի այս բոլոր մեծ բաները գիտցնես։
20Ո՛վ Տէր, քեզի պէս ուրիշ մէկը չկայ ու քեզմէ զատ Աստուած չկայ՝ մեր ականջներով բոլոր լսածներնուս համեմատ։
21Երկրի վրայ ո՞ր ազգը քու ժողովուրդիդ Իսրայէլին պէս է, որուն համար նոյն ինքն Աստուած եկաւ զանիկա փրկելու, իրեն ժողովուրդ ընելու, որ Եգիպտոսէն ազատած ժողովուրդիդ առջեւէն ազգեր վռնտելով՝ քեզի մեծ ու երեւելի անուն ստացար։
22Եւ քու ժողովուրդդ՝ Իսրայէլը՝ յաւիտեան քեզի ժողովուրդ ըրիր ու դուն, ո՛վ Տէր, անոնց Աստուած եղար։
23Եւ հիմա, ո՛վ Տէր, քու ծառայիդ ու անոր տանը համար ըսած խօսքդ թող յաւիտեան հաստատուի ու ըսածիդ պէս ըրէ.
24Թող հաստատուի ու քու անունդ յաւիտեան մեծ ճանչցուի ու ըսեն թէ՝ ‘Զօրութիւններու Տէրը Իսրայէլի Աստուածն է, Աստուած Իսրայէլի’ ու քու ծառայիդ Դաւիթին տունը քու առջեւդ հաստատ մնայ ։
25Քանզի դուն, ո՛վ Աստուած իմ, քու ծառայիդ յայտնեցիր, որ անոր տուն պիտի շինես, անոր համար քու ծառադ իր սրտին մէջ համարձակութիւն գտաւ քու առջեւդ այս աղօթքը ընելու։
26Եւ հիմա, ո՛վ Տէր, այն Աստուածը դուն ես ու քու ծառայիդ այս աղէկութիւնը խոստացար։
27Եւ հիմա կամք ըրէ՝ ՝ քու ծառայիդ տունը օրհնելու, որպէս զի յաւիտեան քու առջեւդ ըլլայ. քանզի դուն օրհնեցիր, ո՛վ Տէր ու յաւիտեան օրհնեալ է»։