1Երբ Երեմիան վերջացրեց ամբողջ ժողովրդին հայտնել Տիրոջ՝ նրանց Աստծու բոլոր խոսքերը, որոնք նրանց էր հղել Տերը՝ իրենց Աստվածը,
2այն ժամանակ Օսեի որդի Հեզոնիան, Կարեի որդի Հովնանը և բոլոր ամբարտավան մարդիկ Երեմիային ասացին. «Դու սուտ ես խոսում. Տերը՝ մեր Աստվածը, քեզ չի ուղարկել մեզ մոտ՝ ասելու՝ “Մի՛ մտեք Եգիպտոս՝ այնտեղ բնակվելու համար”,
3այլ քեզ մեր դեմ է գրգռում Ներիայի որդի Բարուքը, որպեսզի մեզ մատնես քաղդեացիների ձեռքը, որ մեզ կոտորեն և գերի տանեն Բաբելոն»։
4Կարեի որդի Հովնանը, զորքի բոլոր հրամանատարներն ու ամբողջ ժողովուրդը չանսացին Տիրոջ ձայնին՝ բնակվելու Հուդայի երկրում։
5Կարեի որդի Հովնանը և զորքի բոլոր հրամանատարներն առան Հուդայի բոլոր մնացորդներին, որոնք Հուդայի երկրում ապրելու համար վերադարձել էին այն բոլոր ազգերի մոտից, ուր ցրված էին,
6տղամարդկանց, կանանց ու մանուկներին, թագավորի դուստրերին և այն անձանց, որոնց Նաբուզարդան դահճապետը թողել էր Սափանի որդի Աքիկամի որդի Գոդողիայի մոտ, ինչպես և Երեմիա մարգարեին ու Ներիայի որդի Բարուքին,
7և գնացին եգիպտացիների երկիրը, որովհետև չանսացին Տիրոջ ձայնին, և հասան Տափնաս։
8Տափնասում Տերն իր խոսքն ուղղեց Երեմիային և ասաց.
9«Դու մեծ-մեծ քարե՛ր վերցրու, թաղի՛ր Տափնասում, նախադռան թաքստոցի մեջ, փարավոնի ապարանքի մուտքի մոտ՝ ի տես Հուդայի մարդկանց,
10և ասա՛ նրանց. այսպես է ասում Զորությունների Տերը՝ Իսրայելի Աստվածը. ահավասիկ ես կուղարկեմ ու կբերեմ բաբելացիների Նաբուքոդոնոսոր արքային՝ իմ ծառային, որն իր գահը պիտի կանգնեցնի այդ քարերի վրա, որոնք դու թաքցրիր։ Դրանց վրա կանգնած՝ նա պիտի կապի իր զենքերը,
11պիտի գա ու հարված հասցնի եգիպտացիների երկրին. ում մահ է վիճակված, մահվան պիտի դատապարտի, ում գերություն՝ գերության, ում սուր՝ սրի։
12Նրանց աստվածների տան մեջ կրակ պիտի գցի, պիտի այրի նրանց ու գերի տանի։ Պիտի փնտրի եգիպտացիների երկրում, ինչպես հովիվն է քրքրում իր հագուստները, և այդտեղից հանգիստ պիտի դուրս գա։
13Պիտի խորտակի եգիպտացիների երկրում գտնվող Արեգ քաղաքի սյուները և նրանց աստվածների մեհյաններն այրի հրով»։