1Այնպես պատահեց, որ Հուդայի թագավոր Ոզիայի որդի Հովաթամի որդու՝ Աքազի օրոք Ասորիքի արքա Ռասիմը և Իսրայելի արքա Ռոմելայի որդի Փակեեն հարձակվեցին Երուսաղեմի վրա, որպեսզի պատերազմեն նրա դեմ, բայց չկարողացան պաշարել այն։
2Դավթի տանը լուր հասավ, թե Ասորիքը դաշնակցել է Եփրեմի երկրի հետ, ու դողն ընկավ նրա սիրտը, նրա ժողովրդի սիրտը. կարծես անտառում ծառը շարժվեր հողմից։
3Տերն ասաց Եսայուն. «Դու քո որդի Յասուբի հետ Կտավ սպիտակեցնողի ագարակի վերին ճանապարհի վրա՝ ջրավազանի դիմաց, ընդառա՛ջ ել Աքազին
4և ասա՛ նրան. “Զգո՛ւյշ եղիր և հանդարտվի՛ր. մի՛ վախեցիր, և թող քո անձը չզարհուրի ծխացող այդ երկու կիսախանձ փայտերից, քանի որ երբ վրա հասնեն իմ բարկությունն ու զայրույթը, ձեզ դարձյալ պիտի բժշկեմ։
5Արամի որդին, Եփրեմից Ռոմելայի որդին քո դեմ չար խորհուրդ խորհեցին՝ ասելով.
6«Գնանք Հուդայի վրա, խոսենք նրանց հետ, նրանց մեզ ենթարկենք և նրանց վրա թագավոր կարգենք Տաբելի որդուն»։
7Այսպես է ասում Զորությունների Տերը. «Այդ խորհուրդը չի մնա և չի լինի.
8քանի որ Ասորիքի գլուխը Դամասկոսն է, իսկ Դամասկոսի գլուխը՝ Ռասիմը։ Ե՛վս վաթսունհինգ տարի, և Եփրեմի թագավորությունն իբրև ժողովուրդ պիտի դադարի»։
9Եփրեմի գլուխը Սամարիան է, իսկ Սամարիայի գլուխը՝ Ռոմելայի որդին, եթե չհավատաք, չեք հասկանա”»։
10Տերը շարունակեց խոսել Աքազի հետ՝ ասելով.
11«Խորխորատում լինի թե բարձունքում՝ քեզ համար նշա՛ն խնդրիր Տիրոջից՝ քո Աստծուց»։
12Աքազը պատասխանեց. «Չեմ խնդրի և Տիրոջը չեմ փորձի»։
13Եվ նա ասաց. «Արդ, լսե՛ք դուք, որ Դավթի տնից եք. ձեզ թեթև՞ բան է թվում մարդկանց նեղություն պատճառելը, ինչո՞ւ եք ուզում Տիրոջը ևս նեղացնել։
14Դրա համար էլ Տերն ինքը ձեզ նշան է տալու։ Ահա կույսը պիտի հղիանա ու որդի ծնի, և նրան Էմմանուել պիտի կոչեն.
15յուղ ու մեղր պիտի ուտի նա. նախքան չարը ճանաչելը կամ այն ցանկանալը նա պիտի ընտրի բարին։
16Դրա համար մանուկը բարին կամ չարը ճանաչելուց առաջ պիտի անարգի չարը և ընտրի բարին, երկու թագավորների երկրները, որոնցից դու վախենում ես, պիտի լքվեն։
17Բայց Աստված քեզ վրա, քո ժողովրդի և քո հոր տան վրա այնպիսի դժբախտ օրեր պիտի բերի, որ չեն եղել այն ժամանակից ի վեր, երբ Եփրեմը բաժանվեց Հուդայից։ Դա լինելու է Ասորեստանի արքայի միջոցով։
18Այդ օրը Տերը պիտի կանչի թշնամիներին, և ճանճերի նման պիտի թափվեն Եգիպտոսի գետի մյուս կողմից, և բոռերի նման՝ Ասորեստանի երկրից։
19Պիտի գան ու հաստատվեն քո երկրի ձորերում, ժայռերի ծերպերում ու այրերում, բոլոր փապարներում ու ամեն ծառի վրա։
20Այդ օրը Տերը մեծ և արյունով արբած սրով գետի այն կողմում եղած Ասորեստանի թագավորի ձեռքով պիտի սափրի նրանց գլուխն ու ոտքի մազերը, խուզի նրանց մորուքները։
21Եվ այդ օրն այնպես պիտի լինի, որ ամեն մարդ, մի երինջ և երկու ոչխար պահելով,
22կաթի առատությունից յուղ պիտի ուտի. յուղ ու մեղր պիտի ուտի ամեն ոք, ով կենդանի կմնա այդ երկրում։
23Այդ օրն այնպես պիտի լինի, որ ամեն տեղ, ուր հազար որթատունկ էր աճում՝ հազար սիկղ արծաթի արժեքով, խոպան պիտի դառնա և փշով լցվի։
24Նետաձիգներ և աղեղնավորներ պիտի մտնեն այնտեղ։ Ողջ երկիրը խոպան պիտի դառնա ու փուշ բերի։
25Ամեն վարվող սարալանջ չի՛ ակոսվելու։ Երկյուղից ոչ ոք չի հասնելու այնտեղ, որովհետև խոպան ու փշոտ վայրեր պիտի դառնան, հոտերի արոտավայր և եզան ոտքի կոխան պիտի լինեն։