2 Samuel 20— NEA

¹Բոքորիի որդի հեմինացի Սաբեե անունով անօրեն մի մարդ հոխորտաց։ Նա, եղջերափող հնչեցնելով, ասաց. «Մենք ո՛չ Դավթի մոտ բաժին ունենք, ո՛չ էլ ժառանգություն՝ Հեսսեի որդու մոտ։ Ո՜վ Իսրայել, թող ամեն մարդ իր բնակավայրը գնա»։

²Ամբողջ Իսրայելը, Դավթից բաժանվելով, Բոքորիի որդի Սաբեեին հետևեց, իսկ Հուդայի երկրի մարդիկ իրենց թագավորի հետ Հորդանան գետի ափից գնացին մինչև Երուսաղեմ։

³Դավիթը եկավ Երուսաղեմ՝ իր տուն։ Թագավորն այն տասը հարճերին, որոնց թողել էր տունը պահպանելու համար, առավ և նրանց պահել տվեց մի տան մեջ, կերակրեց նրանց, բայց նրանց չմերձեցավ։ Հարճերը մինչև իրենց մահվան օրն իբրև այրի առանձնացված ապրեցին։

⁴Արքան ասաց Ամեսայիին. «Երեք օրվա ընթացքում ինձ մոտ կհավաքես Հուդայի երկրի մարդկանց, և դու էլ այստեղ կգաս»։

⁵Ամեսային գնաց Հուդայի երկրի մարդկանց կանչելու, սակայն արքայի նշանակած ժամանակին չհասցրեց։

⁶Դավիթն ասաց Աբեսսային. «Հիմա Բոքորիի որդի Սաբեեն ավելի մեծ չարիք կգործի, քան Աբեսաղոմը։ Վերցրո՛ւ քո տիրոջ ծառաներին ու հետապնդի՛ր նրան, չլինի թե ամրացված քաղաքներ գտնի և մեր աչքից կորչի»։

⁷Նրան հետապնդելու ելան Աբեսսան ու Հովաբի մարդիկ, քերեթիները, փելեթիներն ու բոլոր ուժեղ մարդիկ։ Նրանք դուրս եկան Երուսաղեմից, որպեսզի հետապնդեն Բոքորիի որդի Սաբեեին։

⁸Երբ նրանք Գաբավոնի մեծ քարի մոտ էին, նրանց դիմաց ելավ Ամեսային։ Հովաբը հագել էր իր զրահավոր թիկնոցը, դրա վրա մեջքին կապել էր պատենավոր սուրը, որը մի քիչ դուրս էր ցցված։

⁹Հովաբն ասաց Ամեսայիին. «Ինչպե՞ս ես, եղբա՛յր»։ Եվ Հովաբն աջ ձեռքով բռնեց Ամեսայիի մորուքը, որ նրան համբուրի։

¹⁰Ամեսային չզգուշացավ Հովաբի ձեռքի սրից, և Հովաբը, դա խրելով նրա որովայնը, փորոտիքը գետնին թափեց։ Հովաբը հարվածը չկրկնեց, և Ամեսային մեռավ։ Հովաբը և նրա եղբայր Աբեսսան գնացին Բոքորիի որդի Սաբեեին հետապնդելու։

¹¹Հովաբի զինվորներից մեկը եկավ ու կանգնելով Ամեսայիի մոտ՝ ասաց. «Ով սիրում է Հովաբին կամ Դավթին, թող գնա Հովաբի ու Աբեսսայի հետևից»։

¹²Ամեսայիի դիակն արնաշաղախ ընկած էր ճանապարհի մեջտեղը։ Երբ այդ մարդը տեսավ, որ մարդիկ տեղում մնացել են կանգնած, Ամեսայիի դիակը ճանապարհից դեպի դաշտը գլորեց ու մի շորով ծածկեց այն, որովհետև տեսավ, որ ամեն ոք, ով գալիս էր, նրա առաջ կանգ էր առնում։

¹³Երբ դիակը ճանապարհից հեռացրեց, Իսրայելի բոլոր այրերը հետևեցին Հովաբին, որ հետապնդեն Բոքորիի որդի Սաբեեին։

¹⁴Սաբեեն անցավ Իսրայելի բոլոր ցեղերի մարդկանց միջով մինչև Աբել ու Բեթմաքա, և բոլոր ընտիր զինվորները հավաքվեցին ու հետևեցին նրան։

¹⁵Նրան բռնելու համար Հովաբի մարդիկ պաշարեցին Աբելն ու Բեթմաքան և քաղաքի դիմաց հողաբլուր կուտակեցին։ Այն նրանց իբրև պատվար ծառայեց։ Հովաբի ամբողջ զորքը քանդում-կործանում էր պարիսպը։

¹⁶Մի իմաստուն կին պարսպից ձայն տվեց՝ ասելով. «Լսեցե՛ք, լսեցե՛ք, Հովաբին ասե՛ք, որ մոտ գա, ես նրա հետ պիտի խոսեմ»։

¹⁷Հովաբը մոտեցավ նրան, ու կինն ասաց. «Դո՞ւ ես Հովաբը»։ Նա ասաց. «Ես եմ»։ Կինն ասաց նրան. «Լսի՛ր քո աղախնի խոսքերը»։ Հովաբն ասաց. «Ես եկել եմ լսելու»։

¹⁸Կինն ասաց. «Նախկինում այսպիսի խոսքեր էին ասում. “Թող գնան Աբելին ու Դանին հարցնեն, թե Իսրայելին հավատարիմ մարդկանց ձեռնարկած գործերը հաջող ավարտ կունենա՞ն”։ Անպայման պետք է Աբելին հարցնեին և այդպես էլ անում էին։

¹⁹Ես Իսրայելի հավատարիմ խաղաղարարներից եմ, իսկ դու ուզում ես կործանե՞լ Իսրայելի այս քաղաքը։ Ինչո՞ւ ես բնաջնջում Տիրոջ ժառանգությունը»։

²⁰Հովաբը պատասխան տվեց՝ ասելով. «Քա՛վ լիցի ինձ, քա՛վ լիցի, թե բնաջնջեմ ու կոտորեմ։

²¹Հարցը դա չէ։ Եփրեմի լեռից Սաբեե անունով մի մարդ կա՝ Բոքորիի որդին, որ ձեռք է բարձրացրել Դավիթ արքայի վրա։ Ինձ տվե՛ք միայն նրան, և ես կհեռանամ այս քաղաքից»։ Կինն ասաց Հովաբին. «Նրա գլուխը պարսպի վրայից հիմա քեզ մոտ կընկնի»։

²²Կինը գնաց ժողովրդի մոտ, իր իմաստնությունը գործադրելով՝ համոզեց բոլոր քաղաքացիներին, որ կտրեն Բոքորիի որդի Սաբեեի գլուխը։ Նրանք կտրեցին նրա գլուխն ու նետեցին Հովաբի առաջ։ Եղջերափող հնչեց, և այդ քաղաքում ամեն մարդ իր բնակավայրը քաշվեց, իսկ Հովաբը հետ դարձավ Երուսաղեմ՝ արքայի մոտ։

²³Հովաբն Իսրայելի ամբողջ զորքի հրամանատարն էր, Հովիդայի որդի Բանեան հրամանատարն էր քերեթիների ու փելեթիների,

²⁴Ադոնիրամը հարկերի վերակացուն էր, Աքիլոթի որդի Հովսափատը դիվանապետ էր,

²⁵Սուդայեն՝ քարտուղար, Սադովկն ու Աբիաթարը քահանաներ էին,

²⁶իսկ Հարիմի որդի Իրասը Դավթի քահանան էր։