1Հովասը յոթ տարեկան էր, երբ թագավոր դարձավ։ Նա քառասուն տարի թագավորեց Երուսաղեմում։ Նրա բերսաբեեցի մոր անունը Աբիա էր։
2Հովիդայե քահանայի բոլոր օրերին Հովասն արեց այն, ինչ ուղիղ էր Տիրոջ առջև։
3Հովասը երկու կին առավ, որոնք ծնեցին տղաներ ու աղջիկներ։
4Այս դեպքերից հետո Հովասն ուզեց Տիրոջ տունը նորոգել։
5Նա հավաքեց քահանաներին ու ղևտացիներին և ասաց նրանց. «Ելեք գնացե՛ք Հուդայի քաղաքները և ամբողջ Իսրայելից արծա՛թ հավաքեք Տիրոջ տունը տարեցտարի նորոգելու համար։ Շտապե՛ք կատարել»։ Սակայն ղևտացիները չշտապեցին։
6Հովաս արքան կանչեց Հովիդայե իշխանին և ասաց նրան. «Ինչո՞ւ դու չես հետևել, որ ղևտացիները Հուդայից ու Երուսաղեմից բերեն այն, ինչ սահմանվել էր Աստծու մարդու՝ Մովսեսի կողմից, երբ իսրայելացիներին հավաքել էր Վկայության խորանի մոտ։
7Չէ՞ որ Գոթողիան անօրեն էր, և նրա որդիները կործանել էին Աստծու տունը, իսկ Աստծու տան սրբությունները նվիրել Բահաղին»։
8Արքան ասաց. «Թող մի գանձանակ պատրաստեն ու դնեն Տիրոջ տան դռան դրսի կողմը,
9և հայտարարեն Հուդայում ու Երուսաղեմում, որ արծաթ բերեն Տիրոջը, ինչպես Աստծու ծառա Մովսեսն ասել էր անապատում»։
10Եվ ամենքը՝ իշխաններն ու ամբողջ ժողովուրդը, արծաթ բերելով, գցեցին արկղի մեջ, մինչև այն լցվեց։
11Երբ ղևտացիները արկղը ներս բերեցին արքայի վերակացուների մոտ, տեսան, որ չափազանց շատ արծաթ է հավաքվել. եկավ արքայի քարտուղարը. ավագ քահանայի վերակացուի հետ արկղը դատարկելով՝ տարան, իր տեղը դրեցին։ Այսպես արեցին ամեն օր։ Շատ արծաթ հավաքվեց։
12Արքան ու Հովիդայե քահանան այն տվեցին նրանց, ովքեր Տիրոջ տան վերանորոգման գործով էին զբաղվում։ Նրանք էլ քարհատներ ու հյուսներ վարձեցին, որ նորոգեն Տիրոջ տունը։ Նրանք աշխատում էին,
13և գործը նրանց շնորհիվ հաջողությամբ առաջ էր ընթանում։ Նրանք Տիրոջ տունը իր նախկին տեսքին բերեցին և ամրացրին այն։
14Երբ ավարտեցին, արքայի ու Հովիդայեի մոտ բերեցին ավելացած արծաթը, որով Տիրոջ տան համար սպասք, ողջակեզների համար անոթներ և ոսկե ու արծաթե խնկամաններ պատրաստեցին։ Հովիդայեի օրոք միշտ ողջակեզներ էին մատուցում Տիրոջ տանը։
15Հովիդայեն հասավ խոր ծերության և վախճանվեց հարյուր երեսուն տարեկան հասակում։
16Երբ վախճանվեց, նրան թաղեցին Դավթի քաղաքում՝ թագավորների մոտ, քանզի նա բարիք էր գործել Իսրայելի, Աստծու և նրա տան համար։
17Հովիդայեի վախճանվելուց հետո Հուդայի իշխանները մտան արքայի մոտ, խոնարհություն արեցին նրան, Հովասի միտքը հեղաշրջեցին, և արքան լսեց նրանց։
18Նրանք լքեցին Տիրոջը՝ իրենց հայրերի Աստծուն, և ծառայեցին պաշտամունքային քարե սյուներին և Աստարտի կուռքերին։ Այդ ժամանակ Աստծու բարկությունն իջավ Հուդայի ու Երուսաղեմի վրա։
19Նա մարգարեներ առաքեց նրանց մոտ, որ դեպի Տերը դարձնեն նրանց, սակայն նրանք չլսեցին։ Նրանց վկայություններ տվեց, սակայն նրանք չանսացին։
20Աստծու հոգին պատեց Հովիդայե քահանայի որդի Ազարիային, որը, կանգնելով ամբողջ ժողովրդի մեջ, ասաց. «Այսպես է ասում Տերը. “Ինչո՞ւ խոտորվեցիք Տիրոջ պատվիրաններից, որ այլևս հաջողություն չունենաք։ Քանի որ լքեցիք Տիրոջը, նա էլ ձեզ է լքելու”»։
21Հովաս արքայի հրամանով Տիրոջ տան գավթում մարդիկ հարձակվեցին նրա վրա ու քարկոծեցին նրան։
22Հովասը չհիշեց այն բարեգթությունը, որ նրա հայր Հովիդայեն ցուցաբերել էր իր նկատմամբ, և սպանեց նրա որդուն։ Իր մահվան ժամանակ Ազարիան ասաց. «Տե՛րը թող տեսնի ու դատի»։
23Այդ տարվա վերջին նրա դեմ ելավ Ասորիքի զորքը. հարձակվեց Հուդայի ու Երուսաղեմի վրա, կոտորեց բանակի մեջ եղած ժողովրդի բոլոր իշխաններին, և նրանց ամբողջ ավարն ուղարկեցին Դամասկոսի արքային։
24Թեև Ասորիքի զորքը սակավամարդ էր, բայց Աստված նրանց ձեռքը չափազանց շատ զորք մատնեց, քանի որ իսրայելացիները լքել էին Տիրոջը՝ իրենց հայրերի Աստծուն։ Այդպես Հովասի նկատմամբ դատաստան տեսավ։
25Երբ Ասորիքի զորքը հեռացավ նրանից՝ ծանր հիվանդությունների մեջ թողնելով նրան, նրա վրա հարձակվեցին իր ծառաները, որ լուծեն Հովիդայե քահանայի որդու արյան վրեժը։ Հովասին սպանեցին իր անկողնում, և նա մեռավ։ Նրան թաղեցին Դավթի քաղաքում, բայց ոչ թագավորների գերեզմանոցում։
26Նրա վրա հարձակվողներն էին ամովնացի Սամեթի որդի Զաբդեան, մովաբացի Սամարիթի որդի Հովսաբեթը։
27Ինչ վերաբերում է նրա որդիներին, նրա դեմ եղած մարգարեություններին և Աստծու տան նորոգությանը, դրանք գրված են թագավորների գրքերում։ Նրա որդի Ամասիան թագավորեց նրա փոխարեն։