Lamentations 3— AE1994

¹Ո՛վ զօրաւոր Աստուած, նայի՛ր իմ թշուառութեանը: Իր ցասման գաւազանով նա տիրեց ինձ

²ու ինձ վրայ խաւար բերեց եւ ոչ թէ լոյս,

³նաեւ իր ձեռքն հանապազ իմ դէմ դարձրեց:

⁴Նա մաշեց իմ մորթն ու մարմինը, իմ բոլոր ոսկորները փշրեց,

⁵կուտակեց վրաս եւ պատեց իմ գլխի շուրջը,

⁶առանց յապաղելու ինձ խաւարի մէջ նստեցրեց, ինչպէս յաւիտենական մի մեռելի:

⁷Կուտակեց դրանք ինձ վրայ, եւ ես այլեւս չեմ կարող խլրտալ, պղնձի նման ծանրացրեց ինձ վրայ,

⁸ու թէեւ ասացի, թէ պիտի կանչեմ ու աղաղակեմ, սակայն նա փակել ու կապանք է դրել, որ աղօթքներս իրեն չհասնեն:

⁹Իմ ճանապարհներին արգելքներ կանգնեցրեց, խցանեց իմ շարժուելու շաւիղները, ինձ խրտնեցրեց.

¹⁰ինձ համար դարանակալ արջ եւ թաքնուած առիւծ դարձաւ.

¹¹հետապնդեց ինձ, հասաւ ու հալածեց, ուժասպառ արեց ինձ, կործանեց ինձ:

¹²Մտաւ իմ գիրկը, ինձ թիրախ դարձրեց ու լցրեց նետերով.

¹³երիկամներս մէջտեղից կիսեց, նետահարեց ինձ,

¹⁴ծաղր դարձրեց իմ ժողովրդի համարեւ խաղք ու խայտառակ յաւիտենապէս:

¹⁵Ինձ լեղի տուեց ուտելու եւ հարբեցրեց դառնութեամբ,

¹⁶իմ ատամները քարերով փշրեց եւ մոխիր տուեց ինձ ուտելու.

¹⁷զրկեց իմ անձը հանգստութիւնից. ես մոռացայ բարութիւնը.

¹⁸կորաւ իմ արիութիւնը, եւ իմ յոյսը՝ առ Տէր:

¹⁹Յիշեցի իմ թշուառութեան ու հալածանքի մասին.

²⁰միտքս եկան միայն դառնութիւնն ու բարկութիւնը, հոգիս մէջս թուլացաւ.

²¹այդ եմ մտաբերում եւ դրա համար էլ համբերում եմ:

²²Անսպառ են Տիրոջ ողորմութիւնները, նրա գթութիւնները չեն նուազում:

²³Ամէն նոր առաւօտի հետ բազմանում է քո ճշմարտութիւնը, Տէ՛ր:

²⁴Իմ հոգին ասաց, թէ՝ «Նա իմ բաժինն է», ահա թէ ինչու յոյսս պէտք է դնեմ նրա վրայ:

²⁵Աստուած բարերար է նրանց հանդէպ,ովքեր իրենց յոյսը դնում են նրա վրայ,

²⁶քանզի այն անձը, ով փնտռում եւ ճշմարտութեամբ ապաւինում է նրան, բարի է եւ Տիրոջ փրկութեամբ հանգստութիւն կը գտնի:

²⁷Մարդու համար լաւ է, եթէ իր մանկութիւնից կրի խոնարհութեան լուծը:

²⁸Միայնակ ու լռիկ նա կը նստի իր տանը, որովհետեւ ինքն անձամբ յանձն առաւ քո լուծը:

²⁹Նա կը խոնարհուի՝ իր բերանով համբուրելու հողը, որովհետեւ նրա համար յոյս կայ.

³⁰իր ծնօտները դէմ կը տայ հարուածողներին, կը կրի շատ նախատինքներ,

³¹բայց Տէրը նրան ընդմիշտ չի մերժի:

³²Նա, ով տառապանքներ տուեց նրան, ինքն էլ իր անսահման ողորմածութեամբ կ՚ողորմի նրան.

³³Տէրը սրտով չի կամենում մարդկանց պատժելեւ նուաստացնել մարդու որդիներին:

³⁴Երբ մէկը երկրի բոլոր կալանաւորներին իր ոտքերի տակ ստորացնում է եւ մարդուն մատնում Տիրոջ դատաստանին,

³⁵երբ Բարձրեալի առաջ խեղաթիւրում է մարդու իրաւունքները,

³⁶երբ դատարանում անիրաւում է մարդուն, « Տէրը չի՞ տեսնում:

³⁷Նա չասա՞ց, թէ՝ «Այսպէս է ասում Տէրը», եւ կատարուեց:Բարձրեալի բերանը չէ՞ր, որ պատուիրեց, թէ՝

³⁸«Այնտեղից ո՛չ չարիք պիտի դուրս գայ եւ ո՛չ էլ բարիք»:

³⁹Մարդը, կենդանի մարդը ինչո՞ւ է տրտնջում իր մեղքերի համար:

⁴⁰Մեր ընթացքը քննութեան առնուեց ու յանդիմանուեց. դառնա՛նք դէպի Տէրը,

⁴¹մեր ձեռքերը մեր սրտերի հետ, կարկառենք դէպի երկնքի բարձունքները:

⁴²Մեղք գործեցինք, ամբարիշտ դարձանք, դրա համար էլ մեր հանդէպ, բարեհաճ չեղար:

⁴³Պատժելու եկար ցասումով ու բարկութեամբ եւ հալածեցիր մեզ, կոտորեցիր ու չխնայեցիր.

⁴⁴երկինքն ամպերով ծածկեցիր, որ մեր աղօթքները քեզ չհասնեն.

⁴⁵քամահրեցիր ու հեռացրիր մեզ, հեթանոսների ամբոխի մէջ արհամարհուած ու անարգուած դարձրիր մեզ:

⁴⁶Մեր բոլոր թշնամիների բերանները բացել տուիր մեր դէմ:

⁴⁷Ահ ու սարսափ եկաւ մեզ վրայ, աւեր ու կոտորած:

⁴⁸Իմ ժողովրդի դստեր կործանման պատճառով մեր աչքերը ջրի հեղեղներ թափեցին:

⁴⁹Իմ աչքերը լցուեցին արցունքով,

⁵⁰բայց ես չեմ լռի եւ ականջ չեմ դնի, մինչեւ որ երկնքից չյայտնուի եւ չտեսնի Տէրը:

⁵¹Իմ քաղաքների բոլոր դուստրերի չափ աչքս արցունք է թափում իմ հոգու համար:

⁵²Ինչպէս թռչնորսներ, իմ թշնամիները զուր տեղը ինձ որսացին,

⁵³իմ կեանքը գբի մէջ խեղդեցին, քար դրին ինձ վրայ,

⁵⁴գլուխս ջրով հեղեղեցին, ու ես ասացի, թէ՝ «Ահա կործանուեցի»:

⁵⁵Տառապանքի գբից քո անունը կանչեցի, Տէ՛ր,

⁵⁶եւ դու լսեցիր իմ ձայնը: Քո ականջն իմ աղաչանքներից մի՛ ծածկիր, ազատութի՛ւն տուր ինձ, փրկի՛ր ինձ:

⁵⁷Դու մօտեցար, որպէսզի ինձ օգնես, եւ ասացիր, թէ՝ «Այն օրը, երբ ինձ կանչես, չվախենաս»:

⁵⁸Դա՛տ արա, ո՛վ Տէր, իմ հոգու դա՛տն արա: Փրկեցիր իմ կեանքը,

⁵⁹տեսար իմ խռովքը, իմ դատաստանն արիր, Տէ՛ր:

⁶⁰Տեսար իմ ողջ արդարութիւնը, իմացար իմ բոլոր խորհուրդները:

⁶¹Տէ՛ր, լսեցիր նախատինքներն ու իմ նկատմամբ ունեցած բոլոր դիտաւորութիւններն այն մարդկանց,

⁶²ովքեր իրենց շուրթերը հանապազ իմ դէմ են շարժում:

⁶³Իրենց խորհուրդներից ես հասկացայ, թէ ինչու են նրանք նստում ու վեր կենում:

⁶⁴Նայի՛ր նրանց ամբարտաւան աչքերին, ո՛վ Տէր, եւ նրանց արժանի հատուցումը նրանց գլխի՛ն բեր,

⁶⁵հատուցի՛ր նրանց ըստ իրենց սրտերի կարծրութեան,

⁶⁶քո ցասմամբ հալածի՛ր նրանց, քո բարկութեամբ ոչնչացրո՛ւ նրանց երկնքի ներքոյ: