1اين است سرنوشت اسرائيل كه خداوند آن را اعلام نمود، خداوندی كه آسمانها را گسترانيد، بنياد زمين را نهاد و روح انسان را در درونش قرار داد:
2«اورشليم را برای قومهای همسايه كه سپاهيان خود را برای محاصرۀ اورشليم و ساير شهرهای يهودا میفرستند، مثل كاسۀ زهر میگردانم.
3هنگامی كه تمام قومهای جهان بر ضد اورشليم جمع شوند، من اورشليم را برای آنها مانند سنگ عظيمی خواهم ساخت، كه هركس بخواهد آن را تكان دهد خود سخت مجروح شود.»
4خداوند میفرمايد: «در آن روز، سپاهيان مهاجم را گيج و سردرگم میكنم و اسبهايشان را به كوری مبتلا میسازم، زيرا من مراقب مردم يهودا هستم.
5آنگاه رهبران يهودا در دل خود خواهند گفت: مردم اورشليم قوی هستند، زيرا خداوند قادر متعال، خدای ايشان است.
6«در آن روز، رهبران يهودا را مثل شعله آتشی كه جنگلها و مزارع را میسوزاند، میگردانم. آنها تمام قومهای همسايه را از راست و چپ خواهند سوزاند، و مردم اورشليم در امنيت خواهند بود.
7من ساير شهرهای يهودا را پيش از اورشليم پيروز میگردانم تا مردم اورشليم و نسل سلطنتی داود از پيروزی خود مغرور نشوند.
8«من كه خداوند هستم از مردم اورشليم دفاع خواهم كرد. ضعيفترين آنها مثل داود پادشاه قوی خواهد بود، و نسل سلطنتی داود مانند خدا و مثل فرشتۀ خداوند در پيشاپيش آنها حركت خواهند كرد!
9زيرا قصد من اين است كه تمام قومهايی را كه به جنگ اورشليم میآيند نابود كنم.
10«من روح ترحم و تضرع را بر تمام ساكنان اورشليم خواهم ريخت، و آنها بر من كه نيزه زدهاند خواهند نگريست و عزاداری خواهند نمود چنانكه گويی برای تنها فرزند خود عزا گرفتهاند، و آنچنان ماتم خواهند گرفت كه گويی پسر ارشدشان مرده است.
11در آن روز، در اورشليم ماتم بزرگی برپا خواهد شد همانند ماتمی كه مردم برای يوشيای پادشاه كه در درۀ مجدو كشته شد برپا كردند.
12«همۀ قبايل اسرائيل با اندوه فراوان گريه خواهند كرد. تمام قوم از پادشاه و كاهن گرفته تا مردم عادی، عزادار میشوند. هر خانوادهای جداگانه ماتم میگيرد زن جدا و شوهر جدا تا هر يک در تنهايی بار غم واندوهش را به دوش بكشد.