1ای خداوند، تو مرا آزموده و شناختهای.
2تو از نشستن و برخاستن من آگاهی. فكرهای من از تو پوشيده نيست.
3تو كار كردن و خوابيدن مرا زير نظر داری و از همۀ راهها و روشهای من باخبر هستی.
4حتی پيش از آنكه سخنی بر زبان آورم تو آن را میدانی.
5مرا از هر سو احاطه كردهای و بادست خود مرا حفظ نمودهای.
6شناختی كه تو از من داری بسيار عميق است و من يارای درک آن را ندارم.
7از حضور تو به كجا میتوانم بگريزم؟
8اگر به آسمان صعود كنم، تو در آنجا هستی؛ اگر به اعماق زمين فرو روم، تو در آنجا هستی.
9اگر بر بالهای سحر سوار شوم و به آنسوی درياها پرواز كنم، در آنجا نيز حضور داری و با نيروی دست خود مرا هدايت خواهی كرد.
10
11اگر خود را در تاريكی پنهان كنم يا روشنايی اطراف خود را به ظلمت شب تبديل كنم،
12نزد تو تاريكی تاريک نخواهد بود و شب همچون روز روشن خواهد بود. شب و روز در نظر تو يكسان است.
13تو مرا در رحم مادرم نقش بستی و مرا بوجود آوردی.
14تو را شكر میكنم كه مرا اينچنين شگفتانگيز آفريدهای! با تمام وجود دريافتهام كه كارهای تو عظيم و شگفتانگيز است.
15وقتی استخوانهايم در رحم مادرم بدقت شكل میگرفت و من در نهان نمو میكردم، تو از وجود من آگاه بودی؛
16بلی، حتی پيش از آنكه من بوجود بيايم تو مرا ديده بودی. پيش از آنكه روزهای زندگی من آغاز شود، تو همۀ آنها را در دفتر خود ثبت كرده بودی.
17خدايا، چه عالی و چه گرانبها هستند نقشههايی كه تو برای من داشتهای!
18درک عظمت آنها از فهم من بالاتر است. هر روز كه از خواب بيدار میشوم كماكان خود را در حضور تو میبينم.
19خدايا، بدكاران را نابود كن! ای جنايتكاران از من دور شويد!
20خداوندا، آنان دربارۀ تو سخنان زشت بر زبان میآورند و به تو كفر میگويند.
21پس ای خداوند، آيا حق ندارم از كسانی كه از تو نفرت دارند، متنفر باشم؟
22آری، از آنها بسيار متنفر خواهم بود و دشمنان تو را دشمنان خود تلقی خواهم كرد!
23خدايا، دل مرا تفتيش كن و افكارم را بيازما؛ ببين آيا فساد و نادرستی در من هست؟ تو مرا به راه حيات جاويد هدايت فرما.