Proverbs 6— PCB

¹ای پسرم، اگر ضامن كسی شده‌ای و تعهد كرده‌ای كه او قرضش را پس بدهد،

²و اگر با اين تعهد، خود را گرفتار ساخته‌ای،

³تو در واقع اسير او هستی و بايد هر چه زودتر خود را از اين دام رها سازی. پس فروتن شو و نزد او برو و از او خواهش كن تا تو را از قيد اين تعهد آزاد سازد.

⁴خواب به چشمانت راه نده و آرام ننشين،

⁵بلكه مانند آهويی كه از چنگ صياد می‌گريزد يا پرنده‌ای كه از دامی كه برايش نهاده‌اند می‌رهد، خود را نجات بده.

⁶ای آدمهای تنبل، زندگی مورچه‌ها را مشاهده كنيد و درس عبرت بگيريد.

⁷آنها ارباب و رهبر و رئيسی ندارند،

⁸ولی با اين همه در طول تابستان زحمت می‌كشند و برای زمستان آذوقه جمع می‌كنند.

⁹اما ای آدم تنبل، كار تو فقط خوابيدن است. پس كی می‌خواهی بيدار شوی؟

¹⁰می‌گويی: «بگذار كمی بيشتر بخوابم! بگذار استراحت كنم.»

¹¹اما بدان كه فقر و تنگدستی مانند راهزنی مسلح بر تو هجوم خواهد آورد.

¹²آدم رذل و بدطينت كه دايم دروغ می‌گويد،

¹³و برای فريب دادن مردم با ايما و اشاره حرف می‌زند،

¹⁴و در فكر پليد خود پيوسته نقشه‌های شرورانه می‌كشد و نزاع برپا می‌كند،

¹⁵ناگهان دچار بلای علاج‌ناپذيری می‌گردد كه او را از پای در می‌آورد.

¹⁶هفت چيز است كه خداوند از آنها نفرت دارد: نگاه متكبرانه، زبان دروغگو، دستهايی كه خون بی‌گناه را می‌ريزند، فكری كه نقشه‌های پليد می‌كشد، پاهايی كه برای بدی كردن می‌شتابند، شاهدی كه دروغ می‌گويد، شخصی كه در ميان دوستان تفرقه می‌اندازد.

¹⁷

¹⁸

¹⁹

²⁰ای پسر من، اوامر پدر خود را به جا آور و تعاليم مادرت را فراموش نكن.

²¹سخنان ايشان را آويزه گوش خود نما و نصايح آنها را در دل خود جای بده.

²²اندرزهای ايشان تو را در راهی كه می‌روی هدايت خواهند كرد و هنگامی كه در خواب هستی از تو مواظبت خواهند نمود و چون بيدار شوی با تو سخن خواهند گفت؛

²³زيرا تعاليم و تأديب‌های ايشان مانند چراغی پرنور راه زندگی تو را روشن می‌سازند.

²⁴نصايح ايشان تو را از زنان بدكاره و سخنان فريبنده‌شان دور نگه می‌دارد.

²⁵دلباخته زيبايی اينگونه زنان نشو. نگذار عشوه‌گری‌های آنها تو را وسوسه نمايد؛

²⁶زيرا زن فاحشه تو را محتاج نان می‌كند و زن بدكاره زندگی تو را تباه می‌سازد.

²⁷آيا كسی می‌تواند آتش را در بر بگيرد و نسوزد؟

²⁸آيا می‌تواند روی زغالهای داغ راه برود و پاهايش سوخته نشود؟

²⁹همچنان است مردی كه با زن ديگری زنا كند. او نمی‌تواند از مجازات اين گناه فرار كند.

³⁰اگر كسی به دليل گرسنگی دست به دزدی بزند مردم او را سرزنش نمی‌كنند،

³¹با اينحال وقتی به دام بيفتد بايد هفت برابر آنچه كه دزديده است جريمه بدهد، ولو اينكه اين كار به قيمت از دست دادن همۀ اموالش تمام شود.

³²اما كسی كه مرتكب زنا می‌شود احمق است، زيرا جان خود را تباه می‌كند.

³³او را خواهند زد و رسوايی تا ابد گريبانگير او خواهد بود؛

³⁴زيرا آتش خشم و حسادت شوهر آن زن شعله‌ور می‌گردد و با بی‌رحمی انتقام می‌گيرد.

³⁵او تاوانی قبول نخواهد كرد و هيچ هديه‌ای خشم او را فرونخواهد نشاند.