Proverbs 10— PCB

¹پسر عاقل پدرش را شاد می‌سازد، اما پسر نادان باعث غم مادرش می‌گردد.

²ثروتی كه از راه نادرست به دست آمده باشد نفعی به انسان نمی‌رساند، اما درستكاری به او سعادت دايمی می‌بخشد.

³خداوند نمی‌گذارد مرد درستكار گرسنگی بكشد و يا مرد شرير به آرزوی خود برسد.

⁴آدمهای تنبل، فقير می‌شوند، ولی اشخاص فعال ثروتمند می‌گردند.

⁵كسی كه بموقع محصول خود را برداشت می‌كند عاقل است، اما كسی كه موقع برداشت محصول می‌خوابد مايۀ ننگ است.

⁶بر سر درستكاران بركت‌هاست، اما وجود بدكاران از ظلم و لعنت پوشيده است.

⁷نيكان خاطرۀ خوبی از خود باقی می‌گذارند، اما نام بدكاران به فراموشی سپرده می‌شود.

⁸شخص عاقل پند و اندرز را می‌پذيرد، اما نادان ياوه‌گو هلاک می‌شود.

⁹قدمهای آدم درستكار ثابت و استوار است، ولی شخص كجرو عاقبت می‌لغزد و می‌افتد.

¹⁰پوشاندن حقيقت ناآرامی ايجاد می‌كند، اما سرزنش آشكار آرامش بوجود می‌آورد.

¹¹دهان درستكاران چشمۀ حيات است، اما دهان شخص بدكار پر از نفرين می‌باشد.

¹²كينه و نفرت باعث نزاع می‌شود، ولی محبت گناه ديگران را می‌بخشد.

¹³اشخاص دانا بخاطر سخنان حكيمانه‌شان مورد ستايش قرار می‌گيرند، اما اشخاص نادان چوب حماقت خود را می‌خورند.

¹⁴در دهان شخص دانا سخنان سنجيده يافت می‌شود، اما آدم نادان نسنجيده سخن می‌گويد و خرابی به بار می‌آورد.

¹⁵ثروت شخص ثروتمند او را محافظت می‌كند، اما بينوايی شخص فقير او را از پای در می‌آورد.

¹⁶درآمد شخص درستكار به زندگی او رونق می‌بخشد، اما شخص بدكار درآمد خود را در راههای گناه‌آلود بر باد می‌دهد.

¹⁷كسی كه تأديب را می‌پذيرد در راه حيات گام بر می‌دارد، اما كسی كه نمی‌خواهد اصلاح گردد، به گمراهی كشيده می‌شود.

¹⁸كسی كه كينه‌اش را پنهان می‌كند آدم نادرستی است. شخصی كه شايعات بی‌اساس را پخش می‌كند احمق است.

¹⁹پرحرفی، انسان را بسوی گناه می‌كشاند. عاقل كسی است كه زبانش را مهار كند.

²⁰سخنان درستكاران مانند نقره گرانبهاست، اما حرفهای بدكاران هيچ ارزشی ندارد.

²¹سخنان خوب درستكاران، ديگران را احيا می‌كند، اما حماقت نادانان باعث مرگ خودشان می‌شود.

²²بركت خداوند انسان را ثروتمند می‌سازد بدون اينكه زحمتی برای وی به بار آورد.

²³آدم نادان از عمل بد لذت می‌برد و شخص دانا از حكمت.

²⁴آنچه بدكاران از آن می‌ترسند بر سرشان می‌آيد، اما نيكان به آرزوی خود می‌رسند.

²⁵بلا و مصيبت چون گردباد از راه می‌رسد و بدكاران را با خود می‌برد، اما شخص درستكار مانند صخره، پابرجا می‌ماند.

²⁶هرگز از آدم تنبل نخواه برای تو كاری انجام دهد؛ او مثل دودی است كه به چشم می‌رود و مانند سركه‌ای است كه دندان را كند می‌كند.

²⁷خداترسی سالهای عمر انسان را زياد می‌كند، اما شرارت از عمر او می‌كاهد.

²⁸اميد درستكاران به شادی می‌انجامد، اما اميد بدكاران برباد می‌رود.

²⁹خدا برای نيكان قلعه‌ای محافظ است، اما او بدان را هلاک خواهد كرد.

³⁰درستكاران هميشه از امنيت برخوردار خواهند بود، اما بدكاران بر زمين، زنده نخواهند ماند.

³¹از دهان درستكاران غنچه‌های حكمت می‌شكفد، اما زبان دروغگويان از ريشه كنده خواهد شد.

³²افراد درستكار هميشه سخنان خوشايند بر زبان می‌آورند، اما دهان بدكاران از حرفهای نيشدار پر است.