1هنگامی كه بنیاسرائيل در شطيم اردو زده بودند، مردانشان با دختران قوم موآب زنا كردند.
2اين دختران، آنها را دعوت میكردند تا در مراسم قربانی بتهايشان شركت كنند. مردان اسرائيلی گوشت قربانیها را میخوردند و بتها را پرستش میكردند.
3چندی نگذشت كه تمامی اسرائيل به پرستش بعل فغور كه خدای موآب بود روی آوردند. از اين جهت، خشم خداوند بشدت بر قوم خود افروخته شد.
4پس خداوند به موسی چنين فرمان داد: «همۀ سرانِ قبايلِ اسرائيل را اعدام كن. در روز روشن و درحضور من آنها را به دار آويز تا خشم شديد من از اين قوم دور شود.»
5بنابراين، موسی به قضات دستور داد تا تمام كسانی را كه بعل فغور را پرستش كرده بودند، اعدام كنند.
6ولی يكی از مردان اسرائيلی، گستاخی را به جايی رساند كه در مقابل چشمان موسی و تمام كسانی كه جلو در خيمۀ عبادت گريه میكردند، يک دختر مديانی را به اردوگاه آورد.
7وقتی كه فينحاس (پسر العازار و نوهٔ هارون كاهن) اين را ديد از جا برخاسته، نيزهای برداشت
8و پشت سر آن مرد به خيمهای كه دختر را به آن برده بود، وارد شد. او نيزه را در بدن هر دو آنها فرو برد. به اين ترتيب بلا رفع شد،
9در حاليكه بيست و چهار هزار نفر از قوم اسرائيل در اثر آن بلا به هلاكت رسيده بودند.
10خداوند به موسی فرمود: «فينحاس (پسر العازار و نوۀ هارون كاهن) غضب مرا دور گردانيد. او با غيرت الهی حرمت مرا حفظ كرد، بنابراين من هم قوم اسرائيل را نابود نكردم.
11
12حال، بخاطر آنچه كه او انجام داده است و برای غيرتی كه جهت خدای خود دارد و بسبب اينكه با اين عمل برای قوم اسرائيل كفاره نموده است، قول میدهم كه او و نسل او برای هميشه كاهن باشند.»
13
14مردی كه با آن دختر مديانی كشته شد، زمری نام داشت؛ او پسر سالو، يكی از سران قبيلۀ شمعون بود.
15آن دختر نيز كُزبی نام داشت؛ او دختر صور، يكی از بزرگان مديان بود.
16بعد خداوند به موسی فرمود: «مديانيها را هلاک كنيد،
17
18چون ايشان با حيله و نيرنگهايشان شما را نابود میكنند، آنها شما را به پرستش بعل فغور میكشانند و گمراه مینمايند، چنانكه واقعهٔ مرگ كزبی اين را ثابت میكند.»