Matthew 23— PCB

¹آنگاه عيسی خطاب به مردم و شاگردانش فرمود:

²«علمای مذهبی و فريسيان بر كرسی موسی نشسته‌اند و احكام او را تفسير می‌كنند.

³پس آنچه به شما تعليم می‌دهند، بجا آوريد، اما هيچگاه از اعمالشان سرمشق نگيريد، زيرا هرگز به تعاليمی كه می‌دهند، خودشان عمل نمی‌كنند.

⁴ايشان احكام دينی را همچون بارهای سنگينی بر دوش شما می‌گذارند، اما خودشان حاضر نيستند آنها را بجا آورند.

⁵«هر كاری می‌كنند، برای تظاهر است. دعاها و آيه‌های كتاب آسمانی را می‌نويسند و به بازويشان می‌بندند، و دامن رداهايشان را عمداً بلندتر می‌دوزند تا جلب توجه كنند و مردم آنان را ديندار بدانند.

⁶چقدر دوست می‌دارند كه در ميهمانی‌ها ايشان را در صدر مجلس بنشانند، و در عبادتگاه‌ها هميشه در رديف جلو قرار گيرند.

⁷چه لذتی می‌برند كه مردم در كوچه و خيابان، ايشان را تعظيم كنند و به آنان «آقا» و «استاد» گويند.

⁸اما شما چنين القابی را از مردم نپذيريد، چون شما يک استاد داريد و همۀ شما با هم برابر و برادريد.

⁹همچنين، هيچكس را بر روی زمين «پدر» نگوييد، چون شما يک «پدر آسمانی» داريد كه خداست.

¹⁰و نگذاريد كسی شما را «پيشوا» بخواند، چون يک پيشوا داريد كه مسيح است.

¹¹«هر چه بيشتر به ديگران خدمت كنيد، بزرگتر خواهيد بود، زيرا بزرگی در خدمت كردن است.

¹²كسی كه خود را بزرگ می‌پندارد، پست و كوچک خواهد شد و كسی كه فروتن می‌باشد، بزرگ و سربلند خواهد گشت.

¹³«وای بحال شما، ای علمای دينی و فريسيان! چقدر رياكاريد! نه می‌گذاريد ديگران به ملكوت خداوند وارد شوند و نه خود وارد می‌شويد. نماز خود را عمداً طولانی می‌كنيد تا مردم شما را ديندار بدانند، ولی دور از چشم ديگران، اموال بيوه‌زنان بيچاره را می‌خوريد. ای دوروها!

¹⁴

¹⁵وای به حال شما! همه جا را زير پا می‌گذاريد تا كسی را پيدا كنيد كه مريد شما شود؛ و وقتی موفق شديد، او را دو برابر بدتر از خودتان سزاوار جهنم می‌سازيد.

¹⁶«وای به حال شما ای عصاكش‌های كور! زيرا می‌گوييد: اشكالی ندارد كسی به خانۀ خدا قسم بخورد چون می‌تواند قسمش را بشكند؛ ولی كسی كه به ظرفهای طلايی كه در خانۀ خدا هست، قسم بخورد بايد آن را حتماً وفا كند.

¹⁷ای نادانان! ای نابينايان! كدام مهم‌تر است، طلا يا خانۀ خدا كه طلا را تقديس می‌كند؟

¹⁸«می‌گوييد قسم به قربانگاه را می‌شود شكست، ولی قسم به هديۀ روی قربانگاه را بايد حتماً وفا كرد.

¹⁹ای احمقهای كور! كدام مهم‌تر است هديه‌ای كه روی قربانگاه است يا خود قربانگاه كه هديه را تقديس می‌كند؟

²⁰وقتی به قربانگاه قسم می‌خوريد، در واقع به خود قربانگاه و هر چه كه برآن است قسم می‌خوريد؛

²¹و وقتی به خانۀ خدا قسم می‌خوريد، به خود خانه و به خدايی كه در آن خانه هست قسم می‌خوريد؛

²²و وقتی به آسمان قسم می‌خوريد، در واقع به تخت خدا و خود خدا كه برتخت نشسته است قسم می‌خوريد.

²³«وای به حال شما ای علمای دينی و فريسيان رياكار! شما حتی ده يک محصول نعناع و شِويد و زيره باغچه‌تان را زكات می‌دهيد، اما از طرف ديگر مهمترين احكام خدا را كه نيكويی، گذشت و صداقت است فراموش كرده‌ايد. شما بايد ده يک را بدهيد، ولی احكام مهم‌تر خدا را نيز فراموش نكنيد.

²⁴ای عصاكش‌های كور، كه پشه را از صافی می‌گذرانيد ولی شتر را می‌بلعيد!

²⁵«وای بحال شما ای علمای دينی و فريسيان رياكار! چون شما بيرون ظرف را آنقدر تميز می‌كنيد تا بدرخشد، ولی داخل ظرف از كثافت ظلم و طمع پر است.

²⁶ای فريسی‌های كور، اول داخل ظرف را تميز كنيد تا بيرون ظرف هم پاک شود.

²⁷«وای بحال شما ای علمای دينی و فريسيان رياكار! شما مانند قبرهای سفيد شده‌ای هستيد كه ظاهری زيبا دارند اما داخل آن پر است از استخوانهای مردگان و كثافات!

²⁸شما می‌كوشيد خود را ديندار جلوه دهيد، ولی در زير آن عبای مقدستان، دلهايی داريد پر از ريا و گناه.

²⁹«وای به حالتان ای علمای دينی و فريسيان رياكار! شما برای پيامبرانی كه اجدادتان كشتند، با دست خود بنای يادبود می‌سازيد، و قبر مقدسينی را كه بدست آنان كشته شدند، تزئين می‌كنيد و می‌گوييد: اگر ما بجای اجدادمان بوديم، پيامبران را نمی‌كشتيم.

³⁰

³¹«اما با اين گفته، به زبان خود اعلام می‌داريد كه فرزندان قاتلان انبياء هستيد.

³²شما قدم به قدم از آنان پيروی می‌كنيد؛ شما در اعمال بد، از ايشان پيشی گرفته‌ايد.

³³ای مارهای خوش خط و خال! چگونه می‌توانيد از مجازات جهنم جان سالم بدر ببريد؟

³⁴«من، انبيا و مردان حكيم و روحانی را بسوی شما می‌فرستم، و شما بعضی را به دار خواهيد كشيد و بعضی را در عبادتگاه‌های خود زير ضربه‌های شلاق گرفته، شهر به شهر آواره خواهيد كرد.

³⁵به اين ترتيب، خون مردم بی‌گناهی كه شهيد شده‌اند، به گردن شما خواهد بود، از هابيل معصوم گرفته تا زكريا پسر برخيا كه او را در داخل خانۀ خدا، بين عبادتگاه و قربانگاه كشتيد.

³⁶باور كنيد گناه تمام اين كارها به گردن اين نسل خواهد بود.

³⁷«ای اورشليم، ای اورشليم، ای شهری كه پيامبران را كشتی و رسولان خدا را سنگسار كردی! چند بار خواستم فرزندان تو را جمع كنم همانطور كه مرغ جوجه‌های خود را زير بال خود می‌گيرد، اما تو نخواستی.

³⁸و حال، خانۀ شما برای شما ويران می‌ماند.

³⁹اين را نيز به شما بگويم كه ديگر مرا نخواهيد ديد تا وقتی كه آماده باشيد كسی را كه خدا برای شما می‌فرستد بپذيريد.»