Job 16— PCB

¹آنگاه ايوب پاسخ داد:

²من از اين حرفها زياد شنيده‌ام. همۀ شما تسلی‌دهندگان مزاحم هستيد.

³آيا اين سخنان بيهودۀ شما پايانی ندارد؟ چه كسی شما را مجبور كرده اينهمه بحث كنيد؟

⁴اگر بجای شما بودم من هم می‌توانستم همين حرفها را بزنم و سرم را تكان داده، شما را به باد انتقاد و ريشخند بگيرم.

⁵اما اين كار را نمی‌كردم، بلكه طوری صحبت می‌كردم كه حرفهايم به شما كمكی بكند. سعی می‌كردم شما را تسلی داده، غمتان را برطرف سازم.

⁶هر چه سخن می‌گويم ناراحتی و غصه‌ام كاهش نمی‌يابد. اگر هم سكوت كنم و هيچ حرف نزنم، اين نيز درد مرا دوا نخواهد كرد؛

⁷زيرا خدا مرا از زندگی خسته كرده و خانواده‌ام را از من گرفته است.

⁸ای خدا، تو آنچنان مرا در سختيها قرار داده‌ای كه از من پوست و استخوانی بيش نمانده است و دوستانم اين را دليل گناهان من می‌دانند.

⁹خدا مرا به چشم يک دشمن نگاه می‌كند و در خشم خود گوشت بدنم را می‌درد.

¹⁰مردم مرا مسخره می‌كنند و دور من جمع شده، به صورتم سيلی می‌زنند.

¹¹خدا مرا به دست گناهكاران سپرده است، به دست آنانی كه شرور و بدكارند.

¹²من دركمال آرامش زندگی می‌كردم كه ناگاه خدا گلوی مرا گرفت و مرا پاره پاره كرد. اكنون نيز مرا هدف تيرهای خود قرار داده است.

¹³با بی‌رحمی از هر سو تيرهای خود را بسوی من رها می‌كند و بدن مرا زخمی می‌سازد.

¹⁴او مانند يک جنگجو پی‌درپی به من حمله می‌كند.

¹⁵لباس ماتم پوشيده، به خاک ذلت نشسته‌ام.

¹⁶از بس گريه كرده‌ام چشمانم سرخ شده و تاريكی بر ديدگانم سايه افكنده است.

¹⁷ولی من بی‌گناهم و دعايم بی‌رياست.

¹⁸ای زمين، خون مرا پنهان نكن؛ بگذار خونم از جانب من بانگ اعتراض برآورد.

¹⁹من شاهدی در آسمان دارم كه از من حمايت می‌كند.

²⁰دوستانم مرا مسخره می‌كنند، ولی من اشكهای خود را در حضور خدا می‌ريزم

²¹و به او التماس می‌كنم تا مثل شخصی كه به حرفهای دوستش گوش می‌دهد، به سخنانم توجه كند.

²²زيرا بزودی بايد به راهی بروم كه از آن بازگشتی نيست.