1خداوند میفرمايد: «روزی فرا خواهد رسيد كه تمام قبيلههای بنیاسرائيل با تمام وجود مرا خدای خود خواهند دانست و من نيز آنها را بعنوان قوم خود خواهم پذيرفت!
2من از ايشان مراقبت خواهم نمود، همانطور كه از آنانی كه از مصر رهايی يافتند، توجه و مراقبت نمودم؛ در آن روزها كه بنیاسرائيل در بيابانها به استراحت و آرامش نياز داشتند، من لطف و رحمت خود را به ايشان نشان دادم.
3از همان گذشتههای دور، به ايشان گفتم: «ای قوم من، شما را هميشه دوست داشتهام؛ با مهر و محبت عميقی شما را بسوی خود كشيدهام.
4من شما را احياء و بنا خواهم نمود؛ بار ديگر دف به دست خواهيد گرفت و با نوای موسيقی از شادی خواهيد رقصيد.
5باز بر كوههای سامره تاكستانها ايجاد خواهيد كرد و از محصول آنها خواهيد خورد.»
6«روزی خواهد رسيد كه ديدهبانها بر روی تپههای افرايم صدا خواهند زد: «برخيزيد تا با هم به صهيون نزد خداوند، خدای خود برويم.»
7پس حال بسبب تمام كارهايی كه برای اسرائيل، سرآمد همۀ قومها انجام خواهم داد، با شادی سرود بخوانيد؛ با حمد و سرور اعلان كنيد: «خداوند قوم خود را نجات داده و بازماندگان اسرائيل را رهايی بخشيده است؛»
8چون من از شمال و از دورترين نقاط جهان، ايشان را باز خواهم آورد؛ حتی كورها و لنگها را فراموش نخواهم كرد؛ مادران جوان را نيز با كودكانشان و زنانی را كه وقت وضع حملشان رسيده، همگی را به اينجا باز خواهم گرداند. جماعت بزرگی به اينجا باز خواهد گشت.
9ايشان اشکريزان و دعاكنان خواهند آمد. من با مراقبت زياد، ايشان را از كنار نهرهای آب و از راههای هموار هدايت خواهم نمود تا نلغزند، زيرا من پدر اسرائيل هستم و او پسر ارشد من است!»
10ای مردم جهان، كلام خداوند را بشنويد و آن را به همۀ نقاط دور دست برسانيد و به همه بگوييد: «همان خدايی كه قوم خود را پراكنده ساخت، بار ديگر ايشان را دور هم جمع خواهد كرد و از ايشان محافظت خواهد نمود، همانطور كه چوپان از گلۀ خود مراقبت میكند.
11او اسرائيل را از چنگ كسانی كه از ايشان قویترند، نجات خواهد داد!
12آنها به سرزمين خود باز خواهند گشت و بر روی تپههای صهيون، آواز شادمانی سر خواهند داد؛ از بركات الهی، يعنی فراوانی گندم و شراب و روغن، و گله و رمه، غرق شادی خواهند شد؛ همچون باغی سيراب خواهند بود و ديگر هرگز غمگين نخواهند شد.
13دختران جوان از فرط خوشی خواهند رقصيد و مردان از پير و جوان، همه شادی خواهند نمود؛ زيرا خداوند همۀ ايشان را تسلی خواهد داد و غم و غصۀ آنها را به شادی تبديل خواهد كرد، چون دوران اسارتشان بسر خواهد آمد.
14كاهنان را با قربانیهای فراوانی كه مردم تقديم خواهند كرد، شاد خواهد نمود و قومش را با بركات خود مسرور خواهد ساخت!»
15خداوند میفرمايد: «در شهر رامه صدايی شنيده میشود، صدای آه و نالهای تلخ؛ راحيل برای فرزندان از دست رفتهاش گريه میكند و تسلی نمیيابد.
16ولی ای مادر قوم من، ديگر گريه نكن، چون آنچه برای ايشان كردهای، بیپاداش نخواهد ماند؛ فرزندانت از سرزمين دشمن نزد تو باز خواهند گشت.
17بلی، اميدی برای آيندهات وجود دارد، چون فرزندانت بار ديگر به وطنشان باز خواهند گشت.
18«آه و نالۀ قوم خود اسرائيل را شنيدهام كه میگويد: «مرا سخت تنبيه كردی و من اصلاح شدم، چون مانند گوسالهای بودم كه شخم زدن نمیداند. ولی حال مرا نزد خودت باز گردان؛ من آمادهام تا بسوی تو ای خداوند، خدای من، بازگردم.
19از تو رو برگرداندم، ولی بعد پشيمان شدم. برای نادانیام، بر سر خود زدم و برای تمام كارهای شرمآوری كه در جوانی كرده بودم، بیاندازه شرمنده شدم.»
20«ولی ای قوم من اسرائيل، تو هنوز پسر من و فرزند دلبند من هستی! لازم بود كه تو را تنبيه كنم، ولی بدان كه بر تو رحم خواهم نمود؛ زيرا هنوز دوستت دارم و دل من برای تو میتپد.
21بنابراين هنگامی كه به تبعيد میروی بر سر راه خود علايمی نصب كن تا از همان مسير به شهرهای سرزمين خود، بازگردی!
22ای اسرائيل، ای قوم بیوفا، تا به كی میخواهی در سرگردانی بمانی؟ اينک معجزهای در شما انجام میدهم؛ كاری میكنم كه شما طالب من باشيد!»
23خداوند قادر متعال، خدای اسرائيل چنين میفرمايد: «تبعيد شدگان قوم من وقتی از اسارت بازگردند، در يهودا و شهرهای آن خواهند گفت: «ای مركز عدالت، ای كوه مقدس، خداوند تو را بركت دهد!»
24آنگاه شهرنشينان با روستاييان و چوپانان، همگی در سرزمين يهودا در صلح و صفا زندگی خواهند كرد؛
25من به خستگان، آسودگی خواهم بخشيد و به افسردگان، شادی عطا خواهم كرد!
26مردم راحت خواهند خوابيد و خوابهای شيرين خواهند ديد.»
27خداوند میفرمايد: «زمانی میآيد كه من سرزمين اسرائيل و يهودا را از جمعيت مملو ساخته، حيوانات آنجا را نيز زياد خواهم كرد.
28همانگونه كه در گذشته ارادۀ خود را برای نابودی اسرائيل بدقت عملی ساختم، اكنون نيز خواست خود را برای احيای ايشان دقيقاً به انجام خواهم رساند.
29در آن زمان، ديگر اين ضربالمثل را بكار نخواهند برد كه فرزندان جور گناهان پدرانشان را میكشند.
30چون هركس فقط مكافات گناهان خود را خواهد ديد و بسبب گناهان خود خواهد مرد. هركس غوره بخورد، دندان خودش كند میشود!»
31خداوند میفرمايد: «روزی میآيد كه با اهالی اسرائيل و يهودا عهدی تازه خواهم بست.
32اين عهد مانند عهدپيشين نخواهد بود عهدی كه با پدران آنها به هنگام بيرون آوردنشان از سرزمين مصر بستم. چون ايشان آن عهد را اجرا نكردند و آن را شكستند با اينكه من همچون شوهری دلسوز از آنها مراقبت و محافظت مینمودم.
33اما اينست آن عهد تازهای كه با قوم اسرائيل خواهم بست: دستورات خود را بر قلبشان خواهم نوشت تا با تمام وجود مرا پيروی كنند؛ آنگاه ايشان براستی قوم من خواهند بود و من خدای ايشان.
34در آن زمان ديگر نيازی نخواهد بود كسی به ديگری تعليم دهد تا مرا بشناسد، چون همه از كوچک تا بزرگ، مرا خواهند شناخت. من نيز خطايای ايشان را خواهم بخشيد و گناهانشان را ديگر به ياد نخواهم آورد!»
35آن خداوندی كه در روز، روشنايی آفتاب و در شب، نور ماه و ستارگان را ارزانی میدارد و امواج دريا را به خروش میآورد، و نام او خداوند قادر متعال است، چنين میفرمايد:
36«تا زمانی كه اين قوانين طبيعی برقرار است، اسرائيل هم بعنوان يک قوم باقی خواهد ماند.
37اگر روزی بتوان آسمانها را اندازه گرفت و بنياد زمين را پيدا نمود، آنگاه من نيز بنیاسرائيل را بسبب گناهانش ترک خواهم نمود!
38«زمانی میآيد كه سراسر اورشليم برای من بازسازی خواهد شد، از برج حننئيل در ضلع شمال شرقی تا دروازۀ زاويه در شمال غربی و از تپه جارب در جنوب غربی تا جوعت در جنوب شرقی.
39
40تمام شهر با گورستان و درۀ خاكستر و تمام زمينها تا نهر قدرون و از آنجا تا دروازه اسب در ضلع شرقی شهر، برای من مقدس خواهد بود و ديگر هرگز به دست دشمن نخواهد افتاد و ويران نخواهد گرديد.»