1خداوند میفرمايد: «اين است خدمتگزار من كه او را تقويت میكنم. اين است برگزيدۀ من كه از او خشنودم. او را از روحم پر میسازم تا عدالت و انصاف را برای قومهای جهان به ارمغان آورد.
2او آرام است و در كوچهها فرياد نخواهد كرد و كسی صدايش را نخواهد شنيد.
3نی خرد شده را نخواهد شكست و شعلۀ ضعيف را خاموش نخواهد كرد. او عدل و انصاف واقعی را به اجرا درخواهد آورد.
4دلسرد و نوميد نخواهد شد و عدالت را بر زمين استوار خواهد ساخت. مردم سرزمينهای دور دست منتظرند تعاليم او را بشنوند.»
5خداوند، خدايی كه آسمانها را آفريد و گسترانيد و زمين و هر چه را كه در آن است بوجود آورد و نفس و حيات به تمام مردم جهان میبخشد، به خدمتگزار خود چنين میگويد:
6«من كه خداوند هستم تو را خواندهام و به تو قدرت دادهام تا عدالت را برقرار سازی. توسط تو با تمام قومهای جهان عهد میبندم و بوسيلۀ تو به مردم دنيا نور میبخشم.
7تو چشمان كوران را باز خواهی كرد و آنانی را كه در زندانهای تاريک اسيرند آزاد خواهی ساخت.
8«من خداوند هستم و نام من همين است. جلال خود را به كسی نمیدهم و بتها را شريک ستايش خود نمیسازم.
9آنچه تابحال پيشگويی كردهام، انجام گرفته است. اينک پيشگويیهای جديدی میكنم و شما را از آينده خبر میدهم.»
10ای جزيرههای دور دست و ای كسانی كه در آنها زندگی میكنيد، در وصف خداوند سرودی تازه بخوانيد. ای درياها و ای همۀ كسانی كه در آنها سفر میكنيد، او را پرستش نماييد.
11صحرا و شهرهايش خدا را ستايش كنند. اهالی «قيدار» او را بپرستند. ساكنان «سالع» از قلۀ كوهها فرياد شادی سر دهند!
12كسانی كه در سرزمينهای دوردست زندگی میكنند جلال خداوند را بيان كنند و او را ستايش نمايند.
13خداوند همچون جنگاوری توانا به ميدان جنگ خواهد آمد و فرياد برآورده، دشمنان خود را شكست خواهد داد.
14مدت مديدی است كه او سكوت كرده و جلو خشم خود را گرفته است. اما ديگر ساكت نخواهد ماند، بلكه مانند زنی كه درد زايمان او را گرفته باشد، فرياد خواهد زد.
15او كوهها و تپهها را با خاک يكسان خواهد كرد و تمام گياهان را از بين خواهد برد و همۀ رودخانهها و نهرها را خشک خواهد كرد.
16او قوم كورباطن خود را به راهی كه پيشتر آن را نديده بودند هدايت خواهد كرد. تاريكی را پيش روی ايشان روشن خواهد ساخت و راه آنها را صاف و هموار خواهد كرد.
17آنگاه كسانی كه به بتها اعتماد میكنند و آنها را خدا مینامند مأيوس و رسوا خواهند شد.
18خداوند به قوم خود اسرائيل میگويد: «ای كران بشنويد، و ای كوران ببينيد. من شما را برگزيدهام تا رسولان مطيع من باشيد، اما شما به آنچه ديده و شنيدهايد توجه نمیكنيد. شما قومی كور و كر هستيد.»
19
20
21خداوند قوانين عالی خود را به قوم خويش عطا فرمود تا ايشان آن را محترم بدارند و توسط آن عدالت او را به مردم جهان نشان دهند.
22اما قوم او از عهدۀ انجام اين كار برنمیآيند. زيرا آنها تاراج شدهاند و در سياه چال زندانی هستند. ايشان غارت شدهاند و كسی نيست به دادشان برسد.
23آيا در ميان شما كسی هست كه به اين سخنان توجه كند و درس عبرت گيرد؟
24چه كسی اجازه داد اسرائيل غارت و تاراج شود؟ آيا همان خداوندی نبود كه نسبت به او گناه كردند؟ بلی، آنها راههای او را دنبال نكردند و از قوانين او اطاعت ننمودند،
25برای همين بود كه خداوند اينچنين بر قوم خود خشمگين شد و بلای جنگ را دامنگير ايشان ساخت. آتش خشم او سراسر قوم را فرا گرفت، اما ايشان باز درس عبرت نگرفتند.