1زمانی چنين بود كه هرگاه اسرائيل سخن میگفت، قومها از ترس میلرزيدند، چون او سروری توانا بود؛ ولی اكنون با پرستش بعل محكوم به فنا شده است.
2قوم بيش از پيش نافرمانی میكنند. نقرههای خود را آب میكنند تا آن را در قالب ريخته برای خود بتهايی بسازند بتهايی كه حاصل فكر و دست انسان است. میگويند: «برای اين بتها قربانی كنيد! بتهای گوساله شكل را ببوسيد!»
3اين قوم مثل مه و شبنم صبحگاهی بزودی از بين خواهند رفت و مثل كاه در برابر باد و مثل دودی كه از دودكش خارج میشود زايل خواهند شد.
4خداوند میفرمايد: «تنها من خدا هستم و از زمانی كه شما را از مصر بيرون آوردهام خداوند شما بودهام. غير از من خدای ديگری نيست و نجاتدهندۀ ديگری وجود ندارد.
5در بيابان، در آن سرزمين خشک و سوزان، از شما مواظبت نمودم؛
6ولی پس از اينكه خورديد و سير شديد، مغرور شده، مرا فراموش كرديد.
7بنابراين، مثل شير به شما حمله میكنم و مانند پلنگی، در كنار راه در كمين شما خواهم نشست.
8مثل ماده خرسی كه بچههايش را از او گرفته باشند، شما را تكهتكه خواهم كرد و مانند شيری شما را خواهم بلعيد.
9«ای اسرائيل، اگر تو را هلاک كنم كيست كه بتواند تو را نجات دهد؟
10كجا هستند پادشاه و رهبرانی كه برای خود خواستی؟ آيا آنها میتوانند تو را نجات دهند؟
11در خشم خود پادشاهی به تو دادم و در غضبم او را گرفتم.
12«گناهان اسرائيل ثبت شده و آمادۀ مجازات است.
13با وجود اين، فرصتی برای زنده ماندن او هست. اما او مانند بچه لجوجی است كه نمیخواهد از رحم مادرش بيرون بيايد!
14آيا او را از چنگال گور برهانم؟ آيا از مرگ نجاتش بدهم؟ ای مرگ، بلاهای تو كجاست؟ و ای گور هلاكت تو كجاست؟ من ديگر بر اين قوم رحم نخواهم كرد.
15هر چند اسرائيل در ميان علفهای هرز ثمر بياورد، ولی من باد شرقی را از بيابان بشدت بر او میوزانم تا تمام چشمهها و چاههای او خشک شود و ثروت او به تاراج رود.
16سامره بايد سزای گناهانش را ببيند، چون برضد خدای خود برخاسته است. مردمش به دست سپاهيان مهاجم كشته خواهند شد، بچههايش به زمين كوبيده شده، از بين خواهند رفت و شكم زنان حاملهاش با شمشير پاره خواهد شد.