1برای سالار سرایندگان. مزمور پسران قورَح. خداوندا، بر سرزمین خویش نظر لطف افکندی، و سعادت گذشته را به یعقوب بازگردانیدی!
2تقصیر قوم خود را آمرزیدی و همۀ گناهانشان را پوشانیدی! سِلاه
3تمامی غضب خویش را برگردانیدی و از حدت خشم خویش بازگشتی!
4ای خدای نجات ما، ما را بازگردان، و غضبت را از ما برگیر!
5آیا تا ابد بر ما خشم خواهی گرفت؟ آیا خشم خود را نسل اندر نسل طول خواهی داد؟
6آیا دیگر بار احیایمان نخواهی کرد تا قومت در تو شادی کنند؟
7خداوندا، محبت خویش را به ما بنما، و نجات خود را بر ما عنایت فرما!
8باشد که آنچه خداْ یهوه خواهد گفت، بشنوم؛ زیرا او به قوم خود، و به سرسپردگان خویش، سلامتی را ندا خواهد کرد؛ اما مباد که به سوی جهالت بازگردند.
9بهیقین که نجات او به ترسندگانش نزدیک است، تا جلال در سرزمین ما ساکن شود.
10محبت و وفاداری با هم ملاقات خواهند کرد؛ عدالت و سلامتی یکدیگر را خواهند بوسید.
11وفاداری از زمین خواهد رویید، و عدالت از آسمان خواهد نگریست.
12آری، خداوند آنچه را نیکوست، عطا خواهد فرمود، و سرزمین ما حاصلخیز خواهد بود.
13عدالت پیشاپیش وی خواهد رفت و راهی برای قدمهای او مهیا خواهد ساخت.