1مزمور آساف. به درستی که خدا برای اسرائیل نیکوست؛ برای آنان که پاکدلند.
2و اما من، چیزی نمانده بود پاهایم بلغزد؛ نزدیک بود قدمهایم از راه به در رود!
3زیرا بر فخرفروشان حسد بردم، آنگاه که رفاه شریران را دیدم.
4زیرا آنان را تا به مرگ دردی نیست؛ و تن ایشان سالم است.
5همچون دیگران در زحمت نیستند، و به بلاهای آدمیان گرفتار نمیآیند!
6از این رو، گردنبند کِبر بر گردنشان است، و تنپوشِ خشونت بر تنشان.
7چشمانشان از فربهی به در آمده است و خیالات دل ایشان را حد و مرزی نیست.
8تمسخر میکنند و بدخواهانه سخن میگویند، و متکبرانه، ظلم را بر زبان میرانند.
9دهانشان را بر ضد آسمان میگشایند، و زبانشان بر زمین جولان میدهد.
10از این رو قوم او به آنها روی میآورند و مشتاقانه هر سخن آنها را میپذیرند.
11و میگویند: «خدا چگونه بداند؟ آیا آن متعال علم دارد؟»
12آری، شریران چنیناند؛ همواره آسودهخیالند و دولتشان رو به فزونی است!
13بیگمان من به عبث دل خود را پاک نگاه داشتهام؛ و دستانم را به بیگناهی شستهام!
14همۀ روز مبتلا بودهام؛ و هر بامداد توبیخ گشتهام!
15اگر میگفتم: «چنین سخن خواهم گفت،» به نسل حاضر از فرزندان تو خیانت میورزیدم.
16چون اندیشیدم که این را بفهمم، بر من بس دشوار آمد،
17تا آنکه به قُدس خدا داخل شدم؛ آنگاه سرانجامِ ایشان را دریافتم.
18براستی که ایشان را در جاهای لغزنده قرار میدهی؛ و به تباهیشان فرو میافکنی.
19چه به ناگاه هلاک گشتهاند! و از وحشت، به تمامی نیست گردیدهاند!
20همچون رؤیای شب، آنگاه که آدمی چشم گشاید، آن هنگام که تو برخیزی، خداوندگارا، ایشان را چون اوهام، ناچیز خواهی شمرد.
21آنگاه که جانم تلخ گشته بود و دلم ریش بود،
22وحشی بودم و جاهل و در پیشگاهت مانند حیوانی بیشعور بودم.
23[اما حال دریافتهام که] من پیوسته با توام، و تو دست راستم را میگیری.
24تو با مشورتِ خویش هدایتم میکنی، و پس از آن به جلالم میرسانی.
25در آسمان جز تو کِه را دارم؟ و بر زمین، هیچ چیز را جز تو نمیخواهم.
26تن و دل من ممکن است زائل شود، اما خداست صخرۀ دلم و نصیبم، تا ابد.
27زیرا براستی آنان که از تو دورند، هلاک خواهند شد؛ و آنان را که به تو خیانت میورزند، نابود خواهی کرد.
28اما مرا نیکوست که به خدا نزدیک باشم. خداوندگارْ یهوه را پناهگاه خود ساختهام تا همۀ کارهای تو را بازگویم.