1برای سالار سرایندگان. مزمور داوود. خدایا، چون ناله برمیآورم، صدایم را بشنو، و حیاتم را از تهدید دشمن حفظ فرما!
2از دسیسۀ شریران پنهانم بدار و از هنگامۀ بدکاران،
3که زبان خود را چون شمشیر تیز میکنند، و سخنان تلخ را چون تیر بر زه مینهند
4تا از کمینگاههای خود بر راستان نشانه روند؛ و به ناگاه و بیپروا بر او تیر میافکنند.
5خویشتن را به کلامی پلید مسلح میکنند، و چون سخن میگویند، برای پنهان کردن دامهاست؛ و میگویند: «کیست که آنها را ببیند؟»
6بیانصافی را تدبیر میکنند و میگویند: «چه تدبیر کاملی اندیشیدیم!» براستی که دل و ذهن آدمی تفحصناپذیر است!
7اما خدا تیرها بر ایشان خواهد افکند، و به ناگاه مجروح خواهند شد.
8زبان آنها را بر ضد خودشان بر خواهد گردانید و نابودشان خواهد کرد؛ و هر که آنان را ببیند بر ایشان سر خواهد جنبانید.
9آنگاه بنیآدم جملگی خواهند ترسید، و کار خدا را اعلام خواهند کرد، و در عمل او تأمل خواهند نمود.
10باشد که پارسا در خداوند شادی کند و در او پناه جوید، و راستدلان جملگی فخر نمایند!