Psalms 55— NMV

¹برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی. قصیدۀ داوود. خدایا، به دعایم گوش فرا ده، و خود را از فریادِ التماسم پنهان مکن؛

²به من گوش بسپار و اجابتم فرما. در شکایت خود بی‌قرارم، و ناله برمی‌آورم،

³از آواز دشمن، و بیداد شریران؛ زیرا که رنجم می‌دهند و خشمگینانه بر من دشمنی می‌ورزند.

⁴دل در سینه‌ام به درد آمده، و رعب و وحشتِ مرگ بر من مستولی شده است.

⁵ترس و لرز مرا درگرفته، و دهشت بر من چیره گشته است!

⁶با خود گفتم: «کاش مرا بالهای کبوتر بود، تا پرواز کرده، می‌آسودم؛

⁷آری، به دوردستها می‌گریختم و در صحرا مأوا می‌گزیدم؛ سِلاه

⁸به سوی پناهگاهی می‌شتافتم، به دور از تندباد و توفان!»

⁹خداوندگارا، شریران را هلاک کن، و زبانشان را مشوش گردان، زیرا که در شهر خشونت و نزاع می‌بینم.

¹⁰روز و شب بر حصارهایش می‌گردند، و جنایت و شرارت در درون آن است.

¹¹ویرانگری در میان آن غوغا می‌کند، و ظلم و تقلب از میدان آن دور نمی‌شود.

¹²زیرا دشمنِ من نیست که بر من طعنه می‌زند، وگرنه تاب می‌آوردم؛ و بدخواه من نیست که در برابرم قد برمی‌افرازد، وگرنه از او پنهان می‌شدم.

¹³بلکه تویی! مرد همتای من، یار خالص و دوست نزدیکم،

¹⁴که روزگاری با هم رفاقتی شیرین داشتیم، آنگاه که با انبوه جمعیت در خانۀ خدا گام می‌زدیم.

¹⁵مرگ بر ایشان ناگهان بیاید، و زنده به گور فرو روند. زیرا شرارت در مسکنهای ایشان و در میانشان است.

¹⁶اما من خدا را می‌خوانم، و خداوند مرا نجات می‌دهد.

¹⁷شبانگاه و بامداد و نیمروز شِکْوِه و ناله می‌کنم؛ و او صدایم را می‌شنود.

¹⁸جانم را از جنگی که بر من بر پا شده است به سلامتی فدیه می‌دهد؛ زیرا که بسیاری بر ضد منند.

¹⁹خدا، که از ازل جلوس فرموده است، خواهد شنید و خوارشان خواهد ساخت؛ سِلاه زیرا تغییر نمی‌کنند و ترسی از خدا ندارند.

²⁰همقطار من دست خویش بر دوستان خود بلند کرده، و پیمان خود را شکسته است.

²¹زبانش چرب و نرم است، اما دلش خواهان جنگ است! سخنش از روغن ملایمتر است، لیکن شمشیری برهنه است.

²²نگرانی خود را به خداوند بسپار، که او تکیه‌گاه تو خواهد بود؛ او هرگز نخواهد گذاشت پارسایان جنبش خورند.

²³تو خدایا، شریران را به گودال نابودی فرو خواهی آورد؛ مردمان خون‌ریز و خیانت‌پیشه، حتی نیمِ عمر خود را نیز به سر نخواهند رسانید! اما من، بر تو توکل خواهم کرد.