1مزمور آساف. یهوه، خدای خدایان، سخن میگوید و زمین را از محل طلوع آفتاب تا محل غروبش فرا میخواند.
2از صَهیون، که کمال زیبایی است، خدا تجلی میکند.
3خدای ما میآید و خاموش نخواهد ماند؛ آتش پیش رویش فرو میبلعد، و تندباد گرداگردش میخروشد.
4آسمان را در بالا فرا میخواند، و زمین را، تا بر قوم خود داوری کند:
5«سرسپردگان مرا نزد من گرد آورید آنان را که با من به قربانی عهد بستهاند.»
6آسمانها دادگری او را اعلام میکنند، زیرا خدا، خودْ داور است. سِلاه
7«ای قوم من بشنوید تا سخن گویم، و ای اسرائیل، تا بر ضد تو شهادت دهم. من خدا هستم، خدای تو.
8به سبب قربانیهایت نیست که توبیخَت میکنم، قربانیهای تمامسوز تو همواره در نظر من است.
9گوسالهای از خانۀ تو نمیگیرم و نه بزی از آغلت،
10زیرا تمامی حیوانات جنگل از آن منَند، و چارپایانی نیز که بر هزاران کوهند.
11همۀ پرندگان کوهستانها را میشناسم، و هر جُنبندۀ صحرا از آن من است.
12اگر گرسنه بودم، تو را خبر نمیدادم، چه، جهان و هرآنچه در آن است، از آن من است.
13آیا من گوشت گاوان را میخورم یا خون بُزان را مینوشم؟
14قربانیهای تشکر به خدا تقدیم کن، و نذرهای خویش را به آن متعال ادا نما،
15و در روز تنگی مرا بخوان؛ من تو را بیرون خواهم کشید، و تو مرا جلال خواهی داد.»
16اما به شریر، خدا چنین میفرماید: «تو را چه که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا بر زبان رانی؟
17چراکه از تأدیب من بیزاری و کلام مرا پشت گوش میاندازی.
18چون دزد را میبینی، به او روی خوش نشان میدهی، و با زناکاران همپیاله میشوی.
19دهان خویش به بدی میگشایی و زبانت را به فریب عادت دادهای.
20به سخن گفتن بر ضد برادرت مینشینی، و بر فرزند مادرت افترا میزنی.
21این کارها را کردی و من خاموشی گزیدم؛ پس پنداشتی که من نیز چون توام. اما حال تو را توبیخ خواهم کرد و تقصیراتت را در برابر دیدگانت خواهم گسترد.
22«ای فراموشکنندگان خدا، این را دریافت کنید، مبادا شما را بدرم و رهانندهای نباشد.
23آن که قربانیهای تشکر تقدیم میکند، مرا حرمت میدارد؛ آن که راه خویش میپاید، نجات خدا را به او نشان خواهم داد.»