1سرود. مزمور پسران قورَح. خداوند، بزرگ است و بسیار درخورِ ستایش؛ در شهر خدای ما، در کوه مقدس خویش.
2کوه صَهیون، زیبا در بلندایش، شادمانی تمامی جهان است. همچون بلندترین ارتفاعات صفون است، آن شهر پادشاهِ بزرگ!
3خدا در دژهای آن است، او خود را چون قلعۀ بلند شناسانیده.
4هان پادشاهان به هم پیوستند و با هم پیش آمدند؛
5اما چون آن را دیدند، مبهوت گشتند، و هراسان گریختند!
6لرزه بر ایشان مستولی شد، و درد شدید همچون زنی که میزاید.
7تو کشتیهای تَرشیش را به باد شرقی در هم شکستی.
8چنانکه شنیده بودیم، به چشم خود دیدیم، در شهر خداوندِ لشکرها؛ در شهر خدای ما، که خدا تا به ابد استوارش خواهد ساخت. سِلاه
9خدایا، در اندرون معبد تو در محبتت تأمل میکنیم.
10ستایش تو، خدایا، همچون آوازۀ نامت، تا به کرانهای زمین میرسد؛ و دست راستت آکنده از عدالت است.
11کوه صَهیون شادمان باشد و شهرهای یهودا مسرور گردند از داوریهای تو.
12صَهیون را طواف کنید و گرداگردش گام زنید! بُرجهایش را بشمارید.
13سنگرهایش را ملاحظه کنید، و در دژهایش تأمل نمایید، تا برای نسل آینده بازگویید!
14زیرا این است خدا، خدای ما، تا ابدالآباد، او ما را تا به مرگ رهبری خواهد کرد.