Psalms 38— NMV

¹مزمور داوود. به جهت یادگاری. خداوندا، در خشم خویش توبیخم مکن و در غضبت، تأدیبم مفرما.

²زیرا که تیرهای تو در من نشسته، و دستت بر من فرود آمده است.

³در تن من به سبب خشم تو، صحتی نیست؛ و نه سلامتی در استخوانهایم، به سبب گناه.

⁴تقصیراتم از سَرَم گذشته، همچون باری گران از طاقتم سنگینتر است.

⁵زخمهایم به سبب حماقتم به چرک نشسته و نفرت‌انگیز شده است.

⁶به خود می‌پیچم و بسیار خم گشته‌ام؛ همۀ روز ماتم‌کنان می‌گردم.

⁷کمرم از سوزش پر گشته، و در تن من صحتی نیست.

⁸رمقی در من نمانده و سخت کوفته شده‌ام؛ از سوز دل، ناله برمی‌آورم.

⁹خداوندگارا، آرزوهایم همه در برابر توست؛ ناله‌هایم از تو پنهان نیست.

¹⁰دلم در سینه به تندی می‌تپد، توانم از من رخت برکشیده، نورِ دیدگانم تباه شده است.

¹¹دوستان و رفیقانم از زخمهایم کناره می‌جویند؛ نزدیکانم دور می‌ایستند.

¹²آنان که قصد جانم دارند، دام می‌گسترند، بدخواهانم از هلاکتم سخن می‌گویند؛ و همۀ روز خیانت را تدبیر می‌کنند.

¹³اما من همچون کَرانم و نمی‌شنوم، و چون گنگان، که دهان نتوانند گشود؛

¹⁴آری، من همچون کسی گشته‌ام که نمی‌شنود، و در دهانش پاسخی نیست.

¹⁵در انتظار توام، خداوندا؛ تو ای خداوندگارْ خدایم، پاسخ خواهی داد.

¹⁶چراکه گفتم: «چون پایم بلغزد، مگذار بر من شادی کنند و فخر فروشند.»

¹⁷زیرا که نزدیک است بیفتم، و دردم همیشه با من است.

¹⁸به تقصیر خود معترفم، و از گناه خود رنج می‌برم.

¹⁹دشمنانم سرزنده و بسیارند؛ پر شمارند آنان که بی‌سبب از من بیزارند.

²⁰آنان که به تلافی نیکی، بدی بر من روا می‌دارند، چون در پی نیکویی‌ام، بر من اتهام می‌زنند.

²¹خداوندا، ترکم مکن؛ ای خدای من، از من دور مباش.

²²به یاری‌ام بشتاب، ای خداوندگار، که نجات من هستی.