1برای سالار سرایندگان. مزمور داوود. خداوندا، در قوّت تو پادشاه شادی میکند، و در نجات تو چه بسیار به وجد میآید!
2تو آرزوی دلِ او را برآوردهای و خواهش لبانش را از وی دریغ نداشتهای. سِلاه
3زیرا که با برکات فراوان بر مراد او سبقت جستی و تاجی از زر ناب بر سرش نهادی!
4حیات را از تو خواست، و بدو بخشیدی، و طول ایام را تا ابدالآباد!
5جلال او به سبب نجات تو عظیم گشته! فرّ و شکوه به وی ارزانی داشتهای.
6براستی که برکات جاودانی به وی عطا کردهای و به شادی حضور خویش، شادمانش گردانیدهای.
7زیرا که پادشاه بر خداوند توکل میدارد؛ و از محبت آن متعال جنبش نخواهد خورد.
8دست تو همۀ دشمنانت را در خواهد یافت؛ دست راست تو به بدخواهانت خواهد رسید.
9زمانی که حضور به هم رسانی ایشان را چون تنور آتش خواهی ساخت. خداوند در خشم خود ایشان را فرو خواهد بُرد، و آتش، ایشان را خواهد خورد.
10نسلشان را از زمین نابود خواهی کرد، و اولادشان را از میان بنیآدم!
11هرچند بر ضد تو نقشههای پلید کِشند و تدابیر بد اندیشند، کامیاب نخواهند شد؛
12زیرا به سبب تو برگشته خواهند گریخت، آنگاه که به کمانِ برکشیدهات به سویشان نشانه بگیری.
13خداوندا، در قوّت خویش متعال شو! دلاوری تو را میسراییم و میستاییم.