1برای سالار سرایندگان. مزمور داوود. آسمان جلال خدا را بیان میکند، و فَلَک از عمل دستهایش سخن میگوید.
2روز تا روز، کلام را جاری میسازد، و شب تا شب، معرفت را اعلان میدارد.
3نه سخنی است و نه کلامی، و آواز آنها شنیده نمیشود.
4با این همه، آوازشان در سرتاسر زمین منتشر میگردد، و کلامشان تا به کرانهای جهان میرسد. خیمهای در آسمان برای خورشید بر پا کرده است؛
5او همچون داماد از حجلۀ خویش بیرون میآید، و چون پهلوان شادمانه در میدان میدود.
6برخاستنش از یک کران آسمان است، مدارش تا به کران دیگر، و هیچ چیز از حرارتش پنهان نیست.
7شریعت خداوند کامل است، و جان را احیا میکند. شهادات خداوند امین است، و سادهلوحان را حکیم میگرداند.
8احکام خداوند راست است، و دل را شادمان میسازد. فرمان خداوند پاک است، و دیدگان را روشن میکند.
9ترس خداوند طاهر است، و پایدار تا به ابد. قوانین خداوند حق است، و به تمامی، عدل.
10از طلا مرغوبتر است، حتی از زر بسیار خالص؛ از شهد شیرینتر است حتی از قطرات شانۀ عسل.
11خدمتگزارت نیز از آنها هشدار مییابد، و در حفظشان پاداشی عظیم است.
12کیست که اشتباهات خود را تشخیص دهد؟ مرا از خطایای پنهان مبرا ساز!
13خدمتگزارت را از اعمال گستاخانه بازدار؛ مگذار که بر من مسلط شوند! آنگاه بیعیب خواهم بود، و مبرا از عِصیان عظیم.
14سخنان دهانم و تفکر دلم در نظرت پذیرفته آید، ای خداوند، که صخرۀ من و رهانندۀ من هستی!