Proverbs 15— NMV

¹جوابِ نرم خشم را برمی‌گرداند، اما سخن تند غضب را برمی‌انگیزد!

²زبان حکیمان معرفت را دل‌انگیز می‌سازد، اما از دهان احمقان حماقت روان می‌شود.

³چشمان خداوند همه جا هست، بر بدان و نیکان دیدبانی می‌کند.

⁴زبان شفابخش، درخت حیات است، اما زبان کج، روح را در هم می‌شکند.

⁵نادان، تأدیب پدر خویش را خوار می‌شمارد، اما هر که پذیرای توبیخ باشد عاقل است.

⁶در خانۀ پارسایان گنجِ بسیار است، اما عایدی شریران مایۀ دردسرشان می‌شود.

⁷لبهای حکیمان دانش را منتشر می‌سازد، اما چنین نیست دل جاهلان.

⁸خداوند از قربانیهای شریران کراهت دارد، اما دعای صالحان خشنودش می‌سازد.

⁹راه شریران در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما او پیروان پارسایی را دوست می‌دارد.

¹⁰تأدیب سخت در انتظار کسی است که طریقت را ترک گوید؛ آن که از توبیخ نفرت کند، خواهد مرد.

¹¹هاویه و ابدون در نظر خداوند است، چقدر بیشتر دل آدمی!

¹²تمسخرگر توبیخ را خوش نمی‌دارد، گریزان است او از حکیمان!

¹³دل شادمان، چهره را شاداب می‌سازد، اما دل دردمند روح را افسرده می‌کند.

¹⁴دل مردِ فهیم جویای معرفت است، اما دهان جاهلان در حماقت می‌چَرَد.

¹⁵همۀ روزهای عمر ستمدیدگان مصیبت‌بار است، اما آنان را که دلی خوش است، ضیافت دائمی است.

¹⁶کم داشتن با ترس خداوند، بِه از گنجی عظیم با پریشانی.

¹⁷سفرۀ محقر، با محبت، بِه از ضیافت شاهانه، با نفرت.

¹⁸مرد تندخو نزاعها برمی‌انگیزد، اما شخص دیرخشم مرافعه را فرو می‌نشاند.

¹⁹راهِ کاهلان خاربست است، طریق صالحان، شاهراه.

²⁰فرزند حکیم، مایۀ شادی پدر است، اما مرد نادان، مادر خویش را خوار می‌شمارد.

²¹حماقت مایۀ شادی شخص کم‌عقل است، اما مرد فهیم در راه راست گام برمی‌دارد.

²²بی مشورت، تدبیرها باطل می‌شود، با مشاوران بسیار، به ثمر می‌رسد.

²³انسان از دادنِ پاسخ شایسته شادمان می‌شود، چه نیکوست سخنی که به وقتش گفته شود!

²⁴سفر زندگی برای دانایان به سوی بالا است، تا آنان را از پایین رفتن به گور بازدارد.

²⁵خداوند خانۀ متکبران را ویران می‌کند، اما حدود بیوه‌زنان را پاس می‌دارد.

²⁶افکار پلید در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما سخنان پسندیده، در نظر او طاهر است.

²⁷طالبِ سودِ نامشروع، خانوادۀ خویش را به دردسر می‌افکند، اما آن که از رشوه نفرت کند، خواهد زیست.

²⁸دل پارسا در پاسخ‌دادن تأمل می‌کند، اما دهانِ شریران سیل سخنان بد را روان می‌سازد.

²⁹خداوند از شریران دور است، اما دعای پارسایان را می‌شنود.

³⁰نورِ چشمان، دل را شادمان می‌سازد، خبر خوش استخوانها را قوّت می‌بخشد.

³¹آن که به توبیخِ جانبخش گوش فرا می‌دهد، در میان حکیمان ساکن خواهد شد.

³²آن که تأدیب را ترک گوید، جان خویش را حقیر می‌شمارد، اما آن که پذیرای توبیخ باشد، فهم را به دست می‌آورد.

³³ترس خداوند، مربّیِ حکمت است، فروتنی، پیشروِ عزّت.