1وای بر آنان که نقشههای پلید میکشند، و بر بسترهای خویش شرارت را تدبیر میکنند. در روشنایی صبح آن را به عمل میآورند، زیرا قدرت انجامش را دارند.
2بر مزرعهها طمع میورزند و آنها را غصب میکنند؛ بر خانهها نیز، و آنها را به چنگ میآورند. بر مرد و اهل خانهاش ظلم میکنند، و بر آدمی و میراثش ستم روا میدارند.
3پس خداوند چنین میگوید: هان من بلایی بر ضد این خاندان تدبیر میکنم که از آن جان به در نتوانید برد، و با گردن افراشته راه نخواهید رفت، زیرا آن زمان، زمان بلا خواهد بود.
4در آن روز بر شما طعنه خواهند زد و چون ماتمیان مرثیه خوانده، خواهند گفت: «به تمامی هلاک گشتهایم؛ او نصیب قوم مرا تغییر داده است؛ ببینید چگونه آن را از من دور میکند، و مزرعههای ما را میان مرتدان تقسیم مینماید!»
5پس در جماعت خداوند کسی برای تو نخواهد بود که به قرعه، زمین را با ریسمانِ اندازهگیری تقسیم کند.
6ایشان موعظه کرده، میگویند: «موعظه مکنید؛ بدین چیزها موعظه نباید کرد؛ رسوایی دامنگیر ما نخواهد شد.»
7ای خاندان یعقوب، آیا درست است که گفته شود: مگر صبر خداوند به سر آمده است؟ آیا اینها اعمال اوست؟ آیا کلام او برای آن کس که به درستی گام بردارد نیکو نیست؟
8اما در ایام اخیر قوم من به دشمنی برخاستهاند؛ شما ردای نفیس را از تن آنان که در امنیت ره میسپارند به در میآورید، از تن آنان که از جنگ بازمیگردند.
9زنانِ قوم مرا از خانههای باصفایشان بیرون میرانید، و فرزندان ایشان را تا به ابد از جلال من محروم میکنید.
10برخیزید و بروید، زیرا اینجا مکانی برای استراحت نیست، چراکه در آن نجاستی هست که به بلایی مُهلِک هلاک میکند.
11اگر شخصی دروغگو و فریبکار از راه رسیده، بگوید: «من از شراب و مُسکِرات برایتان موعظه خواهم کرد،» او واعظ این قوم خواهد شد!
12ای یعقوب، بهیقین همۀ شما را گرد خواهم آورد؛ و بیگمان باقیماندگان اسرائیل را جمع خواهم کرد. ایشان را همچون گوسفندان با هم در آغل خواهم نهاد، و همچون گله در میان چراگاهش، و زمین از هیاهوی مردمانِ بسیار، مملو خواهد شد.
13گشایندۀ راه، پیشاپیش آنان بر خواهد آمد؛ آنان راه را گشوده، از دروازه خواهند گذشت و بیرون خواهند رفت. پادشاهشان پیشاپیش آنان خواهد رفت، و خداوند در رأس ایشان.