1خداوند چنین میفرماید: «طلاقنامۀ مادر شما کجاست که بدان او را طلاق دادم؟ یا کدام یک از طلبکاران من است که شما را بدو فروختم؟ بهیقین به سبب گناهانتان بود که فروخته شدید، و به سبب نافرمانیهای شما بود که مادرتان طلاق داده شد.
2چون آمدم چرا کسی نبود؟ و چون خواندم چرا کسی پاسخم نگفت؟ آیا دست من کوتاه شده است که فدیه نتواند داد؟ و آیا مرا قدرت رهانیدن نیست؟ هان، دریا را به عتابی خشک میسازم، و نهرها را بیابان میگردانم، آن سان که ماهیانش از بیآبی بوی تعفن میدهند، و از تشنگی میمیرند.
3آسمان را سیاهپوش میسازم، و پلاس را پوشش آن میگردانم.»
4خداوندگارْ یهوه زبانِ شاگرد به من بخشیده است تا بدانم چگونه خستگان را به کلام تقویت دهم. او صبح به صبح بیدارم میکند؛ آری، گوش مرا بیدار میکند تا همچون شاگردان بشنوم.
5خداوندگارْ یهوه گوش مرا گشود، و من سرکشی نکردم و روی برنتافتم.
6پشت خود را به آنان سپردم که مرا زدند، و رخسار خویش را به آنان که ریش مرا کَندند؛ آری از رسوایی و آب دهان، روی خود را نپوشاندم.
7از آنجا که خداوندگارْ یهوه یاریام میدهد، هرگز رسوا نخواهم شد. پس روی خود را چون سنگ خارا ساختهام، و میدانم که سرافکنده نخواهم شد.
8آن که مرا تبرئه میکند نزدیک است، پس کیست که مرا متهم سازد، تا رو در رو بایستیم! مدعی من کیست؟ بگذار نزدیک من آید.
9هان خداوندگارْ یهوه یاریام میدهد، پس کیست که مرا محکوم کند؟ آنان جملگی همچون جامه مندرس خواهند شد، و بید آنها را خواهد خورد.
10کیست از شما که از خداوند میترسد، و سخن خادم او را میشنود؟ هر که در تاریکی سالک است و روشنایی ندارد، بگذار بر نام یهوه توکل کند و بر خدای خویش اعتماد بندد.
11اما همۀ شما که آتش میافروزید، و به مشعلها مجهزید، بروید و در نور آتش خویش سالک شوید، در نور مشعلهایی که افروختهاید. اما این از دست من به شما خواهد رسید که در عذاب خواهید مرد!