1«بیایید نزد خداوند بازگردیم، زیرا او ما را دریده است، اما شفایمان خواهد داد؛ او ما را مجروح کرده است، اما زخمهایمان را خواهد بست.
2پس از دو روز ما را احیا خواهد کرد، و در روز سوّم ما را بر خواهد خیزانید، تا در حضور او زیست کنیم.
3بیایید خداوند را بشناسیم، و به جِدّ و جهد در پی شناخت او باشیم. طلوع او همچون فجرْ یقین است، و بر ما همچون باران خواهد آمد، همچون باران بهاری که زمین را سیراب میکند.»
4ای اِفرایِم، با تو چه کنم؟ ای یهودا، با تو چه کنم؟ محبت تو مانند ابر صبحگاهی است، و همچون شبنم که بهزودی میگذرد.
5پس من ایشان را به واسطۀ انبیا قطعه قطعه کردم، و به سخنان دهانم ایشان را کشتم، و داوری من بر شما همچون نور ساطع میشود.
6زیرا محبت را میپسندم نه قربانی را، و معرفت خدا را، بیش از قربانیهای تمامسوز.
7اما ایشان همچون آدم از عهد تجاوز کردند، و در آنجا به من خیانت ورزیدند.
8جِلعاد شهر شرارتپیشگان است، که اثر قدمهای آنها لکۀ خون است.
9چنانکه راهزنان به کمین مردم مینشینند، همچنان گروه کاهنان در جادۀ شِکیم مرتکب قتل میشوند؛ بدرستی که آنان دست به اعمال قبیح میزنند.
10در خاندان اسرائیل امری هولناک دیدم؛ فحشایِ اِفرایِم در آنجاست، و اسرائیل نجس گشته است.
11برای تو نیز ای یهودا، حصادی مقرر است، آنگاه که سعادت را به قوم خویش بازگردانم.