1ای اسرائیل، به سوی یَهوه خدایت بازگشت نما، زیرا به سبب شرارت خود افتادهای.
2کلمات مناسب برگرفته، به سوی خداوند بازگشت نما؛ او را بگو: «شرارت را به تمامی بیامرز، و آنچه را نیکوست قبول فرما، تا ثمرۀ لبهایمان را تقدیمت کنیم.
3آشور ما را نجات نخواهد داد و بر اسبان سوار نخواهیم شد، و دیگر به کارِ دستان خود نخواهیم گفت: ”خدای ما!“ زیرا تویی که بر یتیمان شفقت میکنی.»
4من ارتداد ایشان را شفا خواهم داد؛ و ایشان را بهرایگان دوست خواهم داشت، زیرا غضب من از ایشان برگشته است.
5من برای اسرائیل مانند شبنم خواهم بود، و او مانند سوسن گل خواهد آورد. همانند سرو لبنان ریشه خواهد دوانید،
6و جوانههایش رشد خواهد کرد. شکوه او مانند درخت زیتون و رایحهاش همچون سرو لبنان خواهد بود.
7آنان که زیر سایهاش ساکنند باز خواهند گشت، و مانند گندم گل خواهند داد؛ همچون مو شکوفه خواهند آورد، و آوازۀ آنها همچون شراب لبنان خواهد بود.
8اِفرایِم را بیش از این با بتها چه کار است؟ مَنَم که او را اجابت میکنم و مراقبش هستم. من همانند صنوبرِ همیشه سرسبزم؛ میوۀ تو از من حاصل میشود.
9هر آن که حکیم است، بگذار این امور را درک کند؛ هر آن که فهیم است، بگذار آنها را بداند. زیرا راههای خداوند راست است، و پارسایان در آنها گام برمیدارند، اما عاصیان در آنها لغزش میخورند.