1وحیای که حَبَقوقِ نبی دید.
2خداوندا، تا به کی فریاد برکشم و تو نشنوی؟ یا نزد تو فغان برآرَم که «خشونت!» و نجات ندهی؟
3چرا ظلم را به من مینمایی و بر آنم میداری که بر تیرهروزی بنگرم؟ هلاکت و خشونت پیش روی من است؛ مجادله پدید میآید و ستیزه سر برمیکشد.
4از این رو شریعت سست شده است و عدالت هرگز برقرار نمیشود. زیرا شریران پارسایان را احاطه میکنند؛ بنابراین عدالت منحرف میشود.
5«در میان ملل بنگرید و ملاحظه کنید! حیرت نمایید و در شگفت شوید! زیرا در ایام شما کاری میکنم که هرچند آن را به شما بازگویند هرگز باور نخواهید کرد.
6هان من کَلدانیان را برمیافرازم، آن قوم بیرحم و بیپروا را، که پهنۀ زمین را درمینوردند تا مسکنهایی را که از آن ایشان نیست، به تصرف درآورند.
7ایشان هولناک و مَهیبند، و قانون و منزلتشان از خودشان است.
8اسبانشان از یوزپلنگان چالاکترند و از گرگانِ شب وحشیتر. سوارانشان به پیش میتازند، و از دوردستها سر میرسند؛ همچون عقاب پرواز میکنند، و برای بلعیدن بهسرعت فرود میآیند.
9جملۀ ایشان به جهت خشونت میآیند؛ سپاهیانشان رو به سوی پیش دارند، و اسیران را همچون ریگِ بیابان گرد میآورند.
10پادشاهان را به ریشخند میگیرند، و حکمرانان را تمسخر میکنند؛ بر همۀ قلعهها میخندند، و تَلی از خاک برای تسخیر آنها بر پا میدارند.
11آنگاه همچون باد میگذرند و پیش میروند؛ اینان که قوّت خودشان خدایشان است، متحمل تقصیر خود خواهند شد.»
12ای یهوه، خدای من! ای قدوس من! آیا تو از ازل نیستی؟ پس نخواهیم مرد. ای خداوند، تو ایشان را به جهت داوری مقرر کردهای؛ ای صخره، تو ایشان را برای تنبیه برقرار داشتهای.
13چشمان تو پاکتر از آن است که بر شرارت بنگرد؛ تو بیانصافی را نظارهگر نمیتوانی شد؛ پس چرا خیانتکاران را تاب میآوری؟ و آنگاه که شریر پارساتر از خویش را فرو میبلعد، سکوت میکنی؟
14تو انسان را همانند ماهیان دریا میسازی، همچون خزندگانی که حاکمی ندارند.
15او ایشان را به قلاب بالا میآورد و به دام خود میکِشد و در تور خود جمع میکند. از این رو سرخوش است و شادی میکند.
16پس به تور خود قربانی تقدیم مینماید و برای دام خود بخور میسوزاند. زیرا عایدیِ او از آنها فربه میشود، و خوراک او لذیذ میگردد.
17آیا باید همچنان تور خود را خالی کند و به کشتار بیرحمانۀ ملتها ادامه دهد؟