1کلام خداوند بر من نازل شده، گفت:
2«ای پسر انسان، نبوّت کرده، بگو خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: «شیون کرده، بگویید: ”وای بر آن روز!“
3زیرا که آن روز نزدیک است؛ روز خداوند نزدیک است، روز ابرها، و زمان داوری قومها!
4شمشیر بر مصر فرود خواهد آمد، و کوش به عذاب سخت دچار خواهد شد. آنگاه که کشتگان در مصر از پا درآیند، ثروتش به یغما خواهد رفت، و بنیانهایش فرو خواهد ریخت.
5کوش و فوط و لود و تمام عربستان و لیبی و مردمان سرزمین همپیمان نیز همراه ایشان به دمِ شمشیر خواهند افتاد.
6«خداوند چنین میفرماید: حامیان مصر فرو خواهند افتاد، و قدرتی که بدان مغرور بودند سقوط خواهد کرد. از مِجدُل تا اَسوان در میانش به دَم شمشیر خواهند افتاد، این است فرمودۀ خداوندگارْ یهوه.
7آنان به ویرانهای در میان ممالک ویران بَدَل خواهند شد، و شهرهایش در میان شهرهای مخروب خواهد بود.
8و چون آتشی در مصر بیافروزم، و حامیانش جملگی در هم شکسته شوند، آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.
9«در آن روز، قاصدان از حضور من با کشتیها بیرون خواهند رفت تا مردمانِ مطمئنِ کوش را به دِهشَت آورند. آنان در روز محکومیت مصر به عذابِ سخت دچار خواهند شد؛ زیرا براستی که آن روز فرا میرسد!
10«خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: «به دست نبوکدنصر، پادشاه بابِل، خلقِ بیشمارِ مصر را تباه خواهم کرد.
11او و لشکریانش که ستمکیشترینِ قومهایند، بدانجا آورده خواهند شد تا آن سرزمین را ویران کنند. آنان بر مصر شمشیر خواهند کشید، و زمین را از کشتگان آکنده خواهند ساخت.
12من نهرهای نیل را خواهم خشکانید، و این سرزمین را به دست اشرار خواهم فروخت؛ و این مرز و بوم را با هرآنچه در آن است، به دست بیگانگان ویران خواهم کرد؛ من، یهوه، سخن گفتهام.
13«خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: «من بتهای بیارزش را نابود خواهم کرد، و چنین بتها را در مِمفیس از میان خواهم برد؛ دیگر رهبری از سرزمین مصر بر نخواهد خاست، و من ترس را بر سرزمین مصر مستولی خواهم کرد.
14فَتروس را ویران کرده، صوعَن را به آتش خواهم کشید و تِبِس را مجازات خواهم نمود.
15خشم خود را بر پِلوسیوم فرو خواهم ریخت که دژِ مصر است، و جمعیتِ تِبِس را منقطع خواهم ساخت.
16مصر را به آتش خواهم کشید، و پِلوسیوم به دردی جانکاه گرفتار خواهد شد؛ تِبِس فتح خواهد گردید، و مِمفیس هر روزه با دشمنان روبهرو خواهد شد.
17جوانانِ اون و فیبِسِت به ضرب شمشیر خواهند افتاد، و زنان به اسیری خواهند رفت.
18چون یوغِ مصر را در تحفَنحیس بشکنم و تکبر قدرتش در آنجا زوال پذیرد، روز در تحفَنحیس تاریک خواهد شد. ابری او را خواهد پوشانید، و روستاهایش به اسارت خواهند رفت.
19بدینسان بر مصر داوری خواهم کرد، و خواهند دانست که من یهوه هستم!»
20در روز هفتمِ ماه اوّل از سال یازدهم، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت:
21«ای پسر انسان، من بازوی فرعون، پادشاه مصر را شکستم، و اینک شکستهبندی نشده تا التیام یابد و بسته نشده تا توانِ برگرفتن شمشیر داشته باشد.
22پس خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: هان من به ضد فرعون، پادشاه مصر هستم و هر دو بازوی او را خواهم شکست، هم بازوی قوی و هم بازوی شکسته را، و شمشیر را از دستش خواهم انداخت.
23مصریان را در میان قومها پراکنده خواهم ساخت و در میان ممالک پخش خواهم کرد.
24من بازوان پادشاه بابِل را نیرو خواهم بخشید و شمشیر خود را در دست وی خواهم نهاد؛ اما بازوان فرعون را خواهم شکست، و او چون کسی که زخم مهلک خورده باشد، در حضور وی خواهد نالید.
25آری، من بازوان پادشاه بابِل را قوی خواهم ساخت اما بازوان فرعون فرو خواهد افتاد. پس چون شمشیر خود را در دست پادشاه بابِل بگذارم، و او آن را بر ضد سرزمین مصر دراز کند، آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.
26آری، من مصریان را در میان قومها پراکنده خواهم ساخت و در میان ممالک پخش خواهم کرد. آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.»