1این است برکتی که موسی، مَرد خدا، پیش از آنکه چشم از جهان فرو بندد بدان بنیاسرائیل را برکت داد.
2او چنین گفت: «خداوند از سینا آمد و از سِعیر بر آنان طلوع فرمود. او از کوه فاران درخشید، و از نزد کرورهای قُدسیان آمد، و در دست راست خویش برایشان شریعتی آتشین داشت.
3«براستی قوم خود را دوست میدارد، همۀ مقدسانش در دست اویند؛ نزد پاهایش نشسته، از کلام او بهرهمند میشوند.
4موسی به ما شریعتی امر فرمود، که میراث جماعت یعقوب است.
5خداوند در یِشورون پادشاه شد، آنگاه که سران قوم گِرد آمدند، همراه با همۀ قبیلههای اسرائیل.
6«رِئوبین زنده بمانَد و نمیرد، و شمار مردانش کم نباشد. »
7و این است آنچه دربارۀ یهودا گفت: «ای خداوند، صدای یهودا را بشنو، و او را به قومش برسان. به دستان خود برای خویشتن میجنگد؛ در برابر دشمنانش یاور او باش.»
8دربارۀ لاوی گفت: «تُمّیم خود را به لاوی ده، و اوریم خود را به مرد سرسپردهات؛ که او را در مَسَّه آزمودی، و نزد آبهای مِریبَه با او مجادله کردی.
9او دربارۀ پدر و مادر خویش گفت: ”توجهی به ایشان ندارم“؛ برادرانش را برادر نشمرد، و به فرزندانش بیاعتنا بود. اما کلام تو را به جا آورد، و عهد تو را نگاه داشت.
10قوانین تو را به یعقوب تعلیم خواهد داد، و شریعت تو را به اسرائیل. بخور به حضور تو خواهد آورد، و قربانیهای تمامسوزِ کامل بر مذبحت تقدیم خواهد کرد.
11ای خداوند، اموال او را برکت ده، و عمل دستانش را بپذیر. بشکن کمر آنان را که بر ضد او برمیخیزند، کمر نفرتکنندگانش را تا دیگر برنخیزند.»
12دربارۀ بِنیامین گفت: «محبوب خداوند نزد او به امنیت ساکن میشود؛ خدا او را تمامی روز احاطه میکند، و او در میان کتفهایش قرار مییابد.»
13دربارۀ یوسف گفت: «سرزمینش از خداوند برکت یابد، از بهترین نعمتهای آسمان، و شبنم، از آبهای ژرف در زیرِ زمین؛
14از بهترین محصولات آفتاب، و از بهترین حصاد ماهها؛
15از بهترین نعماتِ کوههای کهن، و از بهترین محصولات تَلهای جاویدان،
16از نفایس زمین و پری آن، و از لطف آن که در بوته ساکن بود. باشد که این همه بر سر یوسف فرود آید، بر تارکِ سرِ آن که سرورِ برادران خود باشد.
17گاوِ نخستزاده است او، و پر از شکوه، شاخهایگاو وحشی را مانَد شاخهای او؛ با آنها قومها را خواهد زد، همگی ایشان را تا به اقصای زمین. آنان ده هزارانِ اِفرایِماند، و هزارانِ مَنَسی.»
18و دربارۀ زِبولون گفت: «ای زِبولون، در بیرون رفتنت شادمان باش، و ای یِساکار، در خیمههای خویش شادی کن.
19قومها را به کوه خویش فرا خواهند خواند، قربانیهای شایسته در آنجا تقدیم خواهند کرد؛ زیرا وفور نعمت دریا را خواهند مکید، و گنجهای نهان در میان ریگها را.»
20و دربارۀ جاد گفت: «متبارک باد آنکه جاد را وسعت میبخشد! جاد همچون شیر کمین میکند، و بازو و تارَکِ سر را میدرد.
21بهترین زمین را برای خود فراهم آورد، زیرا در آنجا سهم یک حاکم به او اختصاص یافته بود؛ او با رؤسای قوم آمد، و با اسرائیل عدالت خداوند و داوریهای او را به جای آورد.»
22و دربارۀ دان گفت: «دان شیربچهای است که از باشان میجهد.»
23و دربارۀ نَفتالی گفت: «ای نَفتالی که از لطف خداوند سرشار و از برکاتِ وی آکندهای، مغرب و جنوب را به تصرف آور!»
24و دربارۀ اَشیر گفت: «اَشیر بیش از همۀ پسران برکت یابد؛ باشد که محبوبترین در میان برادرانش باشد، و پای خویش را در روغن فرو برد.
25پشتبندهای تو از آهن و برنج خواهد بود، و در تمامی روزهایت نیرومند خواهی بود.
26«ای یِشورون، کسی چون خدا نیست، که سوار بر آسمانها به یاریات بشتابد، سوار بر ابرها، در کبریایی خویش.
27خدای ازلی مخفیگاه توست، و زیر تو بازوان جاودانی است. او دشمن را از برابر تو خواهد راند، و خواهد گفت: ”هلاک کن.“
28پس اسرائیل در امنیت به سر خواهد برد، چشمۀ یعقوب به تنهایی، در سرزمین غله و شراب، که آسمانش شبنم میباراند.
29خوشا به حال تو ای اسرائیل! کیست مانند تو؟ ای قومِ نجات یافته به دست خداوند! او سپرِ اعانت و شمشیرِ ظفر توست. دشمنان تو مطیع تو خواهند شد و تو بر پشت آنها پا خواهی نهاد.»