1ای برادران، خود میدانید که آمدن ما نزد شما بیهوده نبوده است،
2بلکه هرچند پیشتر در شهر فیلیپی آزار و اهانت بر ما رفت، چنانکه میدانید، امّا به مدد خدای خود دلیری کردیم تا انجیل خدا را با وجود مخالفتهای بسیار به شما برسانیم.
3زیرا اگر ترغیبتان میکنیم، از گمراهی یا انگیزههای ناپاک نیست، و قصد فریبتان را نیز نداریم،
4بلکه چون کسانی سخن میگوییم که خدا بر آنها مُهر تأیید زده و انجیل را بدیشان به امانت سپرده است. ما در پی خشنود ساختن مردم نیستیم، بلکه خشنودی خدایی را طالبیم که دلهای ما را میآزماید.
5شما نیک میدانید که ما هرگز به چاپلوسی متوسّل نشدیم، و از ظاهرسازی چون سرپوشی برای طمع سود نجستیم - خدا گواه ماست.
6و نیز جویای ستایش از انسانها نبودهایم، چه از شما و چه از دیگران. هرچند در مقام رسولان مسیح حقی بر گردن شما داشتیم،
7امّا همچون مادری شیرده که از کودکان خود نگهداری میکند، با شما به نرمی رفتار کردیم.
8شدت علاقۀ ما به شما چنان بود که شادمانه حاضر بودیم نه تنها انجیل خدا را به شما برسانیم، بلکه از جان خود نیز در راه شما بگذریم، چندان که ما را عزیز گشته بودید.
9شما ای برادران، بهیقین محنت و مشقّت ما را به یاد دارید، که شب و روز کار میکردیم تا وقتی انجیلِ خدا را به شما وعظ میکنیم، سربار کسی نباشیم.
10شما شاهدید و خدا خود نیز گواه است که با چه پاکی و درستی و بیعیبی با شما ایمانداران رفتار کردیم.
11چنانکه میدانید، رفتار ما با یک یک شما چون رفتار پدری با فرزندانش بود.
12شما را تشویق کرده، دلداری میدادیم و سفارش میکردیم که شیوۀ رفتارتان شایستۀ خدایی باشد که شما را به پادشاهی و جلال خود فرا میخواند.
13نیز ما خدا را پیوسته شکر میگوییم که شما به هنگام پذیرفتن کلام خدا، که از ما شنیدید، آن را نه چون سخنان انسان، بلکه چون کلام خدا پذیرفتید، چنانکه براستی نیز چنین است؛ همان کلام اکنون در میان شما که ایمان دارید، عمل میکند.
14زیرا ای برادران، شما از کلیساهای خدا در یهودیه که در مسیحْ عیسایند، سرمشق گرفتید: شما نیز از هموطنان خود، همان آزارها را دیدید که آنان از یهودیان دیدند،
15از آنان که عیسای خداوند و پیامبران را کشتند و ما را نیز بیرون راندند. آنان خدا را خشنود نمیسازند و با همۀ مردم دشمنی میورزند،
16و نمیگذارند ما با غیریهودیان سخن بگوییم تا نجات یابند. بدینگونه همواره پیمانۀ گناهان خود را لبریز میکنند. امّا غضب خدا سرانجام بر ایشان فرو ریخته است.
17و امّا ای برادران، چون کوتاه زمانی از شما به دور افتادیم، البته جسماً و نه قلباً، با اشتیاقی بس پرشورتر کوشیدیم تا روی شما را ببینیم.
18چرا که خواهان آمدن نزد شما بودیم - براستی که من، پولس، بارها سعی کردم - ولی شیطان مانع شد.
19زیرا چیست امید و شادی و تاج افتخار ما در حضور خداوندمان عیسی به هنگام ظهور او؟ مگر شما نیستید؟
20براستی که شمایید جلال و شادی ما.