1[Ψαλμὸς τοῦ Ἀσάφ.] Ὁ Θεὸς ἵσταται ἐν τῇ συνάξει τῶν δυνατῶν· ἀναμέσον τῶν θεῶν θέλει κρίνει.
2Ἕως πότε θέλετε κρίνει ἀδίκως, καὶ θέλετε προσωποληπτεῖ τοὺς ἀσεβεῖς; Διάψαλμα.
3Κρίνατε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ὀρφανόν· κάμετε δικαιοσύνην εἰς τὸν τεθλιμμένον καὶ πένητα.
4Ἐλευθερόνετε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν πένητα· λυτρόνετε αὐτὸν ἐκ χειρὸς τῶν ἀσεβῶν.
5Δὲν γνωρίζουσιν, οὐδὲ νοοῦσι· περιπατοῦσιν ἐν σκότει· πάντα τὰ θεμέλια τῆς γῆς σαλεύονται.
6Ἐγὼ εἶπα, θεοὶ εἶσθε σεῖς καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες·
7Σεῖς ὅμως ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε, καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε.
8Ἀνάστα, Θεέ, κρῖνον τὴν γῆν· διότι σὺ θέλεις κατακληρονομήσει πάντα τὰ ἔθνη.