1Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος, ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν, ὅτε ἐνεθυμήθημεν τὴν Σιών.
2Ἐπὶ τὰς ἰτέας ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰς κιθάρας ἡμῶν.
3Διότι οἱ αἰχμαλωτίσαντες ἡμᾶς ἐκεῖ ἐζήτησαν παρ᾿ ἡμῶν λόγους σμάτων· καὶ οἱ ἐρημώσαντες ἡμᾶς ὕμνον, λέγοντες, Ψάλατε εἰς ἡμᾶς ἐκ τῶν ᾠδῶν τῆς Σιών.
4Πῶς νὰ ψάλωμεν τὴν ᾠδήν τοῦ Κυρίου ἐπὶ ξένης γῆς;
5Ἐὰν σὲ λησμονήσω, Ἱερουσαλήμ, ἄς λησμονήση ἡ δεξιὰ μου!
6Ἄς κολληθῆ ἡ γλῶσσά μου εἰς τὸν οὐρανίσκον μου, ἐὰν δὲν σὲ ἐνθυμῶμαι· ἐὰν δὲν προτάξω τὴν Ἱερουσαλήμ εἰς τὴν ἀρχήν τῆς εὐφροσύνης μου!
7Μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν Ἐδώμ, οἵτινες τὴν ἡμέραν τῆς Ἱερουσαλήμ ἔλεγον, Κατεδαφίσατε, κατεδαφίσατε αὐτήν ἕως τῶν θεμελίων αὐτῆς.
8Θυγάτηρ Βαβυλῶνος, ἡ μέλλουσα νὰ ἐρημωθῇς, μακάριος ὅστις σοὶ ἀνταποδώσῃ τὴν ἀνταμοιβήν τῶν ὅσα ἔπραξας εἰς ἡμᾶς!
9Μακάριος ὅστις πιάσῃ καὶ ῥίψῃ τὰ νήπιά σου ἐπὶ τὴν πέτραν!