1Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπε·
2Πόσον ἐβοήθησας τὸν ἀδύνατον· ἔσωσας βραχίονα ἀνίσχυρον.
3Πόσον συνεβούλευσας τὸν ἄσοφον! καὶ ἐντελῆ σύνεσιν ἔδειξας!
4Πρὸς τίνα ἀπήγγειλας τοὺς λόγους; καὶ τίνος πνοή ἐξῆλθεν ἀπὸ σοῦ;
5Οἱ νεκροὶ τρέμουσιν αὐτὸν ὑποκάτωθεν τῶν ὑδάτων, καὶ οἱ συγκατοικοῦντες μετ᾿ αὐτῶν.
6Γυμνὸς ὁ δης ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀπώλεια δὲν ἔχει σκέπασμα.
7Ἐκτείνει τὸν βορέαν ἐπὶ τὸ κενόν· κρεμᾶ τὴν γῆν ἐπὶ τὸ μηδέν.
8Δεσμεύει τὰ ὕδατα εἰς τὰς νεφέλας αὑτοῦ· καὶ ἡ νεφέλη δὲν σχίζεται ὑποκάτω αὐτῶν.
9Σκεπάζει τὸ πρόσωπον τοῦ θρόνου αὑτοῦ· ἐκτείνει τὸ νέφος αὑτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν.
10Περιεκύκλωσε τὰ ὕδατα μὲ ὅρια, ἕως τῆς συντελείας τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους.
11Οἱ στύλοι τοῦ οὐρανοῦ τρέμουσι καὶ ἐξίστανται ἀπὸ τῆς ἐπιτιμήσεως αὐτοῦ.
12Ταράττει τὴν θάλασσαν διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, καὶ διὰ τῆς συνέσεως αὑτοῦ καταδαμάζει τὴν ὑπερηφανίαν αὐτῆς.
13Διὰ τοῦ πνεύματος αὑτοῦ ἐκόσμησε τοὺς οὐρανούς· ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἐσχημάτισε τὸν συστρεφόμενον ὄφιν.
14Ἰδού, ταῦτα εἶναι μέρη τῶν ὁδῶν αὐτοῦ· ἀλλὰ πόσον ἐλάχιστον πρᾶγμα ἀκούομεν περὶ αὐτοῦ; τὴν δὲ βροντήν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ τίς δύναται νὰ ἐννοήσῃ;