1Ἀπεφάσισα δὲ τοῦτο κατ᾿ ἐμαυτόν, τὸ νὰ μή ἔλθω πάλιν πρὸς ἐσᾶς μὲ λύπην.
2Διότι ἐὰν ἐγὼ σᾶς λυπῶ, καὶ τίς εἶναι ὁ εὐφραίνων ἐμὲ εἰμή ὁ λυπούμενος ὑπ᾿ ἐμοῦ;
3Καὶ ἔγραψα πρὸς ἐσᾶς τοῦτο αὐτό, ὥστε ὅταν ἔλθω νὰ μή ἔχω λύπην ἀπ᾿ ἐκείνων, ἀφ᾿ ὧν ἔπρεπε νὰ ἔχω χαράν, ἔχων πεποίθησιν εἰς πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ χαρὰ μου εἶναι πάντων ὑμῶν.
4Διότι ἐκ πολλῆς θλίψεως καὶ στενοχωρίας καρδίας ἔγραψα πρὸς ἐσᾶς μετὰ πολλῶν δακρύων, οὐχὶ διὰ νὰ λυπηθῆτε, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσητε τὴν ἀγάπην, ἥν ἔχω περισσοτέρως εἰς ἐσᾶς.
5Ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἐλύπησε, δὲν ἐλύπησεν ἐμέ, εἰμή κατὰ μέρος, διὰ νὰ μή ἐπιβαρύνω πάντας ὑμᾶς.
6Ἀρκετὸν εἶναι εἰς τὸν τοιοῦτον αὕτη ἡ ἐπίπληξις ἡ ὑπὸ τῶν πλειοτέρων·
7ὥστε τὸ ἐναντίον πρέπει μᾶλλον νὰ συγχωρήσητε αὐτόν, καὶ νὰ παρηγορήσητε, διὰ νὰ μή καταποθῇ ὁ τοιοῦτος ὑπὸ τῆς ὑπερβαλλούσης λύπης.
8Διὰ τοῦτο σᾶς παρακαλῶ νὰ βεβαιώσητε πρὸς αὐτὸν τὴν ἀγάπην σας.
9Ἐπειδή διὰ τοῦτο καὶ ἔγραψα, διὰ νὰ γνωρίσω τὴν δοκιμασίαν σας, ἄν ἦσθε κατὰ πάντα ὑπήκοοι·
10εἰς ὅντινα δὲ συγχωρεῖτέ τι, συγχωρῶ καὶ ἐγώ· διότι ἐὰν ἐγὼ συνεχώρησά τι, εἰς ὅντινα συνεχώρησα, διὰ σᾶς ἔκαμον τοῦτο ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ,
11διὰ νὰ μή ὑπερισχύσῃ καθ᾿ ἡμῶν ὁ Σατανᾶς· διότι δὲν ἀγνοοῦμεν τὰ διανοήματα αὐτοῦ.
12Ὅτε δὲ ἦλθον εἰς τὴν Τρῳάδα διὰ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἠνοίχθη εἰς ἐμὲ θύρα ἐν Κυρίῳ,
13δὲν ἔλαβον ἄνεσιν εἰς τὸ πνεῦμά μου, διότι δὲν εὗρον Τίτον τὸν ἀδελφὸν μου, ἀλλ᾿ ἀποχαιρετήσας αὐτοὺς ἐξῆλθον εἰς Μακεδονίαν.
14Πλήν χάρις εἰς τὸν Θεόν, ὅστις πάντοτε κάμνει ἡμᾶς νὰ βριαμβεύωμεν διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ φανερόνει ἐν παντὶ τόπῳ δι᾿ ἡμῶν τὴν ὀσμήν τῆς γνώσεως αὑτοῦ·
15διότι τοῦ Χριστοῦ εὐωδία εἴμεθα πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς σωζομένους καὶ εἰς τοὺς ἀπολλυμένους·
16εἰς τούτους μὲν ὀσμή θανάτου διὰ θάνατον, εἰς ἐκείνους δὲ ὀσμή ζωῆς διὰ ζωήν. Καὶ πρὸς ταῦτα τίς εἶναι ἱκανός;
17Διότι ἡμεῖς καθὼς οἱ πολλοὶ δὲν καπηλεύομεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾿ ὡς ἀπὸ εἰλικρινείας, ἀλλ᾿ ὡς ἀπὸ Θεοῦ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ λαλοῦμεν ἐν Χριστῷ.