1ΘΥΜΗΣΟΥ, Κύριε, τι έγινε σε μας· επίβλεψε, και δες τον ονειδισμό μας.
2Η κληρονομιά μας μεταστράφηκε σε αλλότριους, τα σπίτια μας σε ξένους.
3Γίναμε ορφανοί, χωρίς πατέρα, οι μητέρες μας σαν χήρες.
4Ήπιαμε το νερό μας με ασήμι· τα δικά μας ξύλα πουλήθηκαν σε μας.
5Επάνω στον τράχηλό μας είναι διωγμός· μοχθήσαμε, δεν έχουμε ανάπαυση.
6Απλώσαμε χέρι στους Αιγυπτίους, στους Ασσυρίους, για να χορτάσουμε ψωμί.
7Οι πατέρες μας αμάρτησαν· εκείνοι δεν υπάρχουν, κι εμείς βαστάζουμε τις ανομίες τους.
8Δούλοι εξουσιάζουν επάνω μας· δεν υπάρχει εκείνος που να λυτρώνει από το χέρι τους.
9Φέρνουμε το ψωμί μας με κίνδυνο της ζωής μας, μπροστά από τη ρομφαία τής ερήμου.
10Το δέρμα μας αμαυρώθηκε σαν κλίβανος, από την καύση τής πείνας.
11Ταπείνωσαν τις γυναίκες μας μέσα στη Σιών, τις παρθένες μέσα στις πόλεις τού Ιούδα.
12Οι άρχοντες κρεμάστηκαν από τα χέρια τους· τα πρόσωπα των πρεσβύτερων δεν τιμήθηκαν.
13Οι νέοι υποβλήθηκαν στο άλεσμα, και τα παιδιά έπεσαν κάτω από τα ξύλα.
14Οι πρεσβύτεροι έπαυσαν από τις πύλες, οι νέοι από τα άσματά τους.
15Έπαυσε η χαρά τής καρδιάς μας· ο χορός μας στράφηκε σε πένθος.
16Το στεφάνι τού-κεφαλιού μας έπεσε· κι αλλοίμονο σε μας, επειδή αμαρτήσαμε!
17Γι' αυτό, η καρδιά μας ατόνησε, τα μάτια μας, εξαιτίας αυτών, σκοτείνιασαν.
18Εξαιτίας τής ερήμωσης του βουνού Σιών, οι αλεπούδες περπατούν σ' αυτό.
19Εσύ, Κύριε, κατοικείς στον αιώνα· ο θρόνος σου διαμένει από γενεά σε γενεά.
20Γιατί θα μας λησμονήσεις για πάντα; Θα μας εγκαταλείψεις σε μακρότητα ημερών;
21Κύριε, επίστρεψέ μας σε σένα, και θα επιστρέψουμε· ανανέωσε τις ημέρες μας όπως πρωτύτερα.
22Επειδή, μας απέρριψες ολοκληρωτικά; Οργίστηκες εναντίον μας μέχρι υπερβολικού βαθμού;