1(Aan die musiekleier op Mahalat, Maskil, 'n Psalm van Dawid.) Die dwaas het in sy hart gesê: Daar is geen God nie. Hulle is verdorwe, en hulle het gruwelike ongeregtigheid gedoen; daar is niemand wat goed doen nie.
2God het uit die hemel neergesien op die mensekinders om te sien of daar iemand was wat verstaan, wat God gesoek het.
3Elkeen van hulle het teruggegaan; hulle het heeltemal vuil geword; daar is niemand wat goed doen nie, ook nie een nie.
4Het die werkers van ongeregtigheid geen kennis nie? wat my volk eet soos hulle brood eet; hulle het God nie aangeroep nie.
5Daar was hulle in groot vrees, waar geen vrees was nie, want God het die gebeente verstrooi van hom wat teen jou kamp opslaan; jy het hulle beskaamd gemaak, omdat God hulle verag het.
6Ag, as die verlossing van Israel uit Sion gekom het! Wanneer God die ballingskap van Sy volk terugbring, sal Jakob juig en Israel bly wees.