1By die riviere van Babel, daar het ons gaan sit, ja, ons het geween, toe ons aan Sion gedink het.
2Ons het ons siters aan die wilgers in die middel daarvan opgehang.
3Want daar het hulle wat ons as gevangenes weggevoer het, van ons 'n lied geëis; en die wat ons vermors het, het van ons vreugde geëis en gesê: Sing vir ons een van die liedere van Sion.
4Hoe sal ons die lied van die HERE sing in 'n vreemde land?
5As ek jou vergeet, o Jerusalem, laat my regterhand haar listigheid vergeet.
6As ek aan jou nie dink nie, laat my tong aan my verhemelte kleef; as ek Jerusalem nie bo my grootste vreugde verkies nie.
7Dink, HERE, aan die kinders van Edom op die dag van Jerusalem; wat gesê het: Breek dit, verdeel dit, tot op die fondament daarvan.
8O dogter van Babel, wat vernietig moet word; gelukkig sal hy wees wat jou beloon soos jy ons gedien het.
9Gelukkig sal hy wees wat jou kleintjies teen die klippe slaan.