1Daarom, heilige broeders, deelgenote van die hemelse roeping, let op die Apostel en Hoëpriester van ons belydenis, Christus Jesus;
2wat getrou was aan Hom wat hom aangestel het, soos Moses ook in sy hele huis getrou was.
3Want hierdie man is meer eer waardig geag as Moses, omdat hy wat die huis gebou het, meer eer het as die huis.
4Want elke huis word deur iemand gebou; maar Hy wat alles gebou het, is God.
5En Moses was voorwaar getrou in sy hele huis, as 'n dienskneg, vir 'n getuienis van die dinge wat daarna gespreek sou word;
6Maar Christus as Seun oor sy eie huis; wie se huis is ons, as ons vashou aan die vertroue en die blydskap van die hoop tot die einde toe.
7Daarom (soos die Heilige Gees sê: Vandag as julle sy stem sal hoor,
8Verhard julle harte nie soos in die terging, op die dag van versoeking in die woestyn nie.
9Toe julle vaders my versoek het, my beproef en my werke veertig jaar lank gesien het.
10Daarom was ek bedroef oor daardie geslag en het ek gesê: Hulle dwaal altyd in hul hart; en hulle ken my weë nie.
11Daarom het ek in my toorn gesweer: Hulle sal nie in my rus ingaan nie.)
12Pas op, broeders, dat daar nie in een van julle 'n bose hart van ongeloof is deurdat hy van die lewende God afwyk nie.
13Maar vermaan mekaar elke dag, terwyl dit vandag genoem word; dat niemand van julle deur die verleiding van die sonde verhard word nie.
14Want ons het deelgenote aan Christus geword as ons die begin van ons vertroue tot die einde toe volhard;
15Terwyl daar gesê word: Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie soos in die terging nie.
16Want sommige het, toe hulle dit gehoor het, uitgelok, maar nie almal wat deur Moses uit Egipte gekom het nie.
17Maar oor wie was hy veertig jaar lank bedroef? was dit nie by die wat gesondig het nie, wie se lyke in die woestyn geval het?
18En aan wie het Hy gesweer dat hulle nie in sy rus sou ingaan nie, behalwe aan die wat nie glo nie?
19Ons sien dus dat hulle weens ongeloof nie kon ingaan nie.